„Jak się nazywają?” zapytała Angela.
Wybraliśmy je wiele miesięcy wcześniej, ale rzadko wypowiadaliśmy je na głos.
„Caleb James” – odpowiedziała Natalie, patrząc na naszego syna.
Następnie spojrzała na dziecko o brązowej skórze i ciemnych lokach.
„A to jest Maya Rose.”
Moja córka miała imię, zanim ktokolwiek miał prawo zamienić je w pytanie.
Część 2: Trzy straty, które prawie nas złamały
Aby zrozumieć, dlaczego oskarżenie Diane tak głęboko zraniło, trzeba zrozumieć, ile wysiłku kosztowało mnie i Natalie dotarcie na salę porodową. Poznałyśmy się, gdy miałyśmy dwadzieścia siedem lat, podczas zbiórki funduszy w Columbus w stanie Ohio. Pracowałam jako dyrektorka szkoły podstawowej, a Natalie była fizjoterapeutką w klinice rehabilitacyjnej. Była praktyczna, ciepła i dyskretnie zabawna. Nigdy nie musiała dominować w sali, żeby zostać zapamiętaną. Ludzie jej ufali, bo słuchała, nie czekając na swoją kolej.
Pobraliśmy się dwa lata później i wkrótce potem zaczęliśmy starać się o dziecko. Pierwsza ciąża rozwinęła się błyskawicznie. Natalie powiedziała mi o tym, wkładając parę malutkich żółtych skarpetek do mojej torby na lunch. Znalazłam je podczas posiłku w sekretariacie szkoły i spędziłam resztę popołudnia, chodząc po okolicy z absurdalnym uśmiechem.
Straciliśmy dziecko w dziesiątym tygodniu.
Lekarze powiedzieli nam, że wczesne poronienia są częste. Wyjaśnili, że Natalie nie była ich przyczyną. Przyjaciele powiedzieli, że możemy spróbować jeszcze raz. Ludzie mieli dobre intencje, ale sformułowania takie jak „przynajmniej stało się to wcześnie” sprawiły, że nasz żal brzmiał, jakby wymagał pozwolenia.
Druga ciąża trwała czternaście tygodni. Dwukrotnie usłyszeliśmy bicie serca. Pozwoliliśmy sobie kupić łóżeczko. Kiedy dziecko się zgubiło, Natalie odmówiła wejścia do pokoju, w którym je położyliśmy. Sam rozmontowałem łóżeczko i schowałem je w piwnicy.
Trzecia ciąża zakończyła się po osiemnastu tygodniach.
Dowiedzieliśmy się, że dziecko to dziewczynka. Natalie poczuła ruchy. Wybraliśmy imię Sophie. Jej strata zmieniła coś w nas obojgu. Natalie obwiniała swoje ciało. Ja obwiniałam lekarzy, los, stres i każdego, kogo tylko mogła dosięgnąć moja złość. Miesiącami przechadzałyśmy się po domu jak grzeczni obcy ludzie, starając się nie zakłócać sobie nawzajem żałoby.
Diane tylko pogarszała sytuację, twierdząc, że pomaga.
Powiedziała Natalie, że kobiety w jej rodzinie zawsze rodziły zdrowe dzieci. Zasugerowała, że przyczyną straty była praca stóp. Zaleciła diety, witaminy, kręgi modlitewne i specjalistę, którego znalazła w internecie. Kiedy Natalie powiedziała jej, że komentarze są bolesne, Diane stwierdziła, że chce tylko pomóc córce zostać matką.
Moja matka zrobiła coś innego.
Susan przynosiła jedzenie, zmywała naczynia i siedziała cicho, kiedy żadne z nas nie chciało mówić. Nigdy nie kazała nam zachować nadziei. Powiedziała: „Możecie być smutni tak długo, jak potrzebujecie”.
W końcu Natalie i ja zaczęłyśmy terapię. Dowiedziałyśmy się, że żałoba sprawiła, że każda z nas bała się mówić o dzieciach, bo bałyśmy się mówić o tym, co drugie. W rzeczywistości cisza sprawiła, że byłyśmy samotne.
Badania medyczne ujawniły kilka czynników, które mogły przyczynić się do strat, choć nie znaleziono jednego wytłumaczenia. Po leczeniu i prawie roku oczekiwania Natalie ponownie zaszła w ciążę.
Podczas pierwszego badania USG technik zamilkł.
Natalie ścisnęła moją dłoń.
„Co się dzieje?”
Technik się uśmiechnął.
„Nic się nie dzieje. Widzę dwa bicia serca.”
Bliźnięta.
Natalie zaczęła płakać, ale radość była tylko częścią emocji. Dwa uderzenia serca oznaczały dwa życia, których utraty można było się bać.
Ciąża stała się intensywna pod względem medycznym. Natalie często przechodziła badania USG, przyjmowała leki i otrzymywała ścisłe instrukcje. Na wszystkie wizyty chodziłyśmy razem. W nocy rozmawiałam z dziećmi przez jej brzuch, udając, że nie zauważam, gdy raz po raz sprawdzała, czy się ruszają.
W dwudziestym tygodniu specjalista stwierdził, że bliźnięta są dwujajowe, co oznacza, że rozwinęły się z oddzielnych komórek jajowych. Nie były bardziej identyczne genetycznie niż rodzeństwo urodzone w odstępie kilku lat. Jedno było chłopcem, a drugie dziewczynką. Oboje wyglądali na zdrowych.
Pomalowaliśmy pokój dziecięcy na stonowaną zieleń. Przebudowaliśmy łóżeczko z piwnicy i kupiliśmy nowe. Mimo to Natalie nie chciała odkleić metek z większości ubranek.
„Wiem, że to brzmi irracjonalnie” – powiedziała.
„Brzmi to jak ktoś próbujący przetrwać.”
Diane uznała ostrzeżenie Natalie za obrazę dla dzieci.
„Musisz myśleć pozytywnie” – powiedziała.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
