Za oknem Lila przycisnęła obie ręce do szyby.
Damian wyglądał na przerażonego.
Najbardziej obawiany człowiek w Baltimore przestraszył się mojej odpowiedzi.
Śmiałem się przez łzy.
“Tak.”
Wstał tak szybko, że prawie poślizgnął się na mokrym kamieniu.
Złapałem go.
„Nadal masz słabe serce” – zadrwiłem.
Przyciągnął mnie do siebie.
“NIE.”
Jego wzrok powędrował w stronę Lili.
„W końcu działa.”
Pobraliśmy się sześć miesięcy później w kaplicy Grayhaven.
Witrażowy anioł ze złamanymi skrzydłami pozostał nad ołtarzem. Damian odmówił jego ponownego umieszczenia.
„Złamane nie oznacza zrujnowane” – powiedział.
Viktor szedł obok niego z laską.
Elena siedziała w pierwszym rzędzie.
Gabriel występował w roli świadka Damiana i głośno narzekał, że nikt go nie poinformował, że będzie musiał założyć krawat.
Lila nosiła pierścionki wewnątrz wstążki Króliczka.
Kiedy ceremonia dobiegła końca, położyła po raz ostatni dłoń na sercu Damiana.
Potem się uśmiechnęła i dała znak: Szczęśliwa.
Odpowiedział bezbłędnie posługując się językiem migowym.
Rodzina.
Lata później, gdy ludzie mówili o Damianie Volkovie, nie szeptano już o bezwzględnym człowieku kryjącym się za zakazanymi drzwiami.
Mówili o klinikach, które zbudował.
Dzieci, które chronił.
Imperium, które zniszczył.
A mała dziewczynka, która bez strachu weszła do jego pokoju, położyła swą dłoń na jego umierającym sercu i usłyszała, jak życie wciąż czeka w nim.
**Bo czasami najsilniejsze serce to nie to, które nigdy się nie złamie.**
**To ten, który wybiera miłość po tym, jak została złamana.**
**KONIEC**
