Spojrzałem na niego.
Potem uśmiechnąłem się lekko.
„Chyba powinnam ją o to zapytać.”
Marco skinął głową.
„To coś nowego.”
„Nie czerpię z tego przyjemności.”
„Spróbuję.”
Wszedłem do pokoju Eleny.
Siedziała prosto.
„Wyglądasz okropnie” – powiedziała.
„Ty też.”
Jej brwi uniosły się.
„To było prawie szczere.”
„Ćwiczę.”
Usiadłem obok niej.
„Mamy problem.”
„Tylko jeden?”
“Kilka.”
„To brzmi bardziej znajomo”.
Powiedziałem jej wszystko.
Telefon od Daniela.
Zagrożenie.
Fałszywe wizyty.
Klinika.
Wpis w karcie szpitalnej.
Gabriel.
Piotr Vale.
Nasze harmonogramy.
Nie chroniłem jej przed prawdą.
Było trudniej niż się spodziewałem.
Nie dlatego, że była krucha.
Bo bałem się jej reakcji.
Kiedy skończyłem, Elena wpatrywała się w swój koc.
„Ktoś zaaranżował nam spotkanie.”
“Może.”
„Luke.”
“Tak.”
„Nie musisz tego zmiękczać.”
Skinąłem głową.
„Ktoś pewnie zaaranżował nam spotkanie”.
Przez długi czas milczała.
Potem zapytała: „Czy żałujesz tego?”
To pytanie mnie zaskoczyło.
“Co?”
„Spotkanie ze mną.”
„Elena.”
“Odpowiedź.”
“NIE.”
Słowo padło tak szybko, że niemal pokryło się z jej pytaniem.
Podniosła wzrok.
„Żałuję ostatnich trzech miesięcy” – powiedziałem. „Żałuję rozwodu. Żałuję każdego telefonu, o którym nie wiedziałem”.
Mój głos stał się bardziej napięty.
„Ale nie żałuję, że cię poznałem.”
Ona mnie obserwowała.
„Nie obchodzi mnie, czy ktoś przesunął moje nazwisko w kalendarzu” – ciągnąłem. „Nie kazali mi wracać do galerii w następnym tygodniu”.
Jej usta się rozchyliły.
„Nie kazali mi czekać przed twoją pracą z kawą.”
„Pomyliłeś moje zamówienie.”
„Przez trzy tygodnie.”
„Cały czas kupowałaś cappuccino.”
„Brzmiało elegancko.”
„Piję czarną kawę.”
„Teraz to wiem.”
W jej oku pojawiła się łza.
Tym razem nie wytarła.
„Oni nie sprawili, że cię pokochałam” – powiedziałam.
W pokoju zapadła cisza.
Przez dziewięćdziesiąt trzy dni nosiłem w sobie kłamstwo.
Już cię nie kocham.
Zbudowałem wokół tych słów całą katastrofę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
