“Bulion.”
„Wygląda na zmęczonego.”
Pielęgniarka się uśmiechnęła.
„To był długi wieczór”.
Od razu mi się spodobała.
Elena zdołała ugotować połowę bulionu.
Trzy krakersy.
Dwie łyżeczki musu jabłkowego.
Oglądałem każdy kęs.
W końcu spojrzała na mnie gniewnie.
„Przestań liczyć.”
„Nie jestem.”
„Wyglądałeś na obrażonego, kiedy zatrzymałem się przy drugim krakersie.”
„Myślałem o podatkach.”
„Luke.”
“Cienki.”
Odwróciłam wzrok.
Zjadła trzeciego krakersa.
Udawałem, że nie zauważyłem.
Później, gdy Marco zlecił Calebowi monitorowanie piętra, a dr Bennett potwierdził, że stan Eleny jest stabilny, w pokoju zapadła cisza.
Elena zasnęła.
Zostałem.
Nie przy oknie.
Nie na korytarzu.
Na krześle obok łóżka.
Około czwartej rano przyszedł Marco.
Postawił obok mnie kawę.
“Czarny.”
„Pamiętałeś.”
„Znam cię od dziewiętnastu lat.”
„Elena mówi, że nie ufam ludziom.”
Marco usiadł przy oknie.
„Ona jest mądra.”
„Ufam ci.”
“Czasami.”
To słowo sprawiło, że spojrzałem w górę.
Marco wpatrywał się w kawę.
“Przepraszam.”
Zmarszczył brwi.
„Po co?”
„Twój brat.”
„Nie ukrywałeś go.”
„Mój ojciec tak.”
“Może.”
„Twoja matka powiedziała…”
„Moja matka była przestraszona”.
Zamilkłam.
Marco spojrzał na mnie.
„Nie wiemy, co się stało, Luke.”
Powtarzał mi moją własną lekcję.
Fakty.
Nie założenia.
Skinąłem głową.
„Masz rację.”
Zapadła cisza.
Wtedy Marco zapytał: „Myślisz, że Daniel mówi prawdę?”
„Część.”
„Która część?”
“Nie wiem.”
„Często to mówisz dziś wieczorem.”
„Elena już o tym wspominała.”
Uśmiechnął się.
Wtedy jego telefon zawibrował.
Uśmiech zniknął.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
