Vivian spojrzała na niego.

„Czterdzieści sześć?”

Malcolm skinął głową.

„Pozostałe środki zostały przekazane za pośrednictwem dwóch podmiotów powiązanych z panem Ashfordem”.

Corbin się roześmiał.

Dźwięk był kruchy.

„Wy zamieniacie księgowość w przestępstwo”.

Selena ściszyła głos.

„Corbin, nikt cię w tym pokoju nie oskarżył o żadne przestępstwo”.

Spojrzał na nią.

„Czego więc chcesz?”

To pytanie towarzyszyło im przez dwanaście lat.

Czego chcesz?

Za każdym razem, gdy prosiła go, żeby wrócił do domu.

Za każdym razem, gdy prosiła go, aby nie upokarzał asystentki.

Za każdym razem, gdy pytała, dlaczego, jej rekomendacje natychmiast stawały się jego pomysłami, gdy tylko okazały się skuteczne.

Za każdym razem, gdy pytała, dlaczego każde osiągnięcie potrzebuje publiczności, a każda porażka wymaga obwiniania kogoś innego.

Czego chcesz?

Lata temu Selena by odpowiedziała.

Nasze małżeństwo.

Szacunek.

Przeprosiny.

Powód.

Teraz dała mu jedno słowo.

“Dokładność.”

Corbin patrzył.

Przedstawiła mu rekomendację zarządu.

„Rekomendacja nie oznacza zwolnienia z pracy”.

Jego oczy się zwęziły.

„Zawiesza uprawnienia do publikacji do czasu przeprowadzenia niezależnego audytu”.

Theodore Price spojrzał w górę.

„I wstrzymuje premierę.”

Corbin gwałtownie odwrócił się w jego stronę.

„Nie można wstrzymać premiery”.