„Nie byłem pewien, co ci się spodoba” – przyznał. „Więc wybrałem miejsce, gdzie ludzie mogą zostać tak długo, jak chcą”.
Rozmawialiśmy przez prawie trzy godziny.
Zapytał o moje dzieciństwo. Moją pracę. Moje ulubione książki.
Czy zawsze chciałem zostać woźnym.
Słuchał w taki sposób, że każda odpowiedź wydawała się ważna.
Rozmawialiśmy przez prawie trzy godziny.
Kiedy przeprosiłem go za to, że za dużo mówiłem, roześmiał się.
„Większość życia spędziłem na słuchaniu, Rosie.”
„Co robisz?” zapytałem go.
„Kiedyś miałem firmę logistyczną”.
“Wykorzystywany do?”
Uśmiechnął się. „Przeszedłem na emeryturę”.
“Wyglądasz za młodo.”
Uśmiechnął się.
„To było najfajniejsze kłamstwo, jakie ktokolwiek mi powiedział w tym tygodniu”.
Zaśmiałem się.
“Wyglądasz za młodo.”
Po raz pierwszy od operacji zapomniałem, że niemal umarłem.
Kiedy otrzymałem czek, instynktownie sięgnąłem po niego.
Victor delikatnie ją odsunął.
“Proszę.”
“Nie mogę ci na to pozwolić.”
„Miałaś już wystarczająco dużo wydatków, Rosie.”
„Nadal nie lubię, gdy ktoś za mnie płaci”.
“Ja wiem.”
Odpowiedź przyszła tak naturalnie, że aż mnie zaskoczyła.
“Wiesz, że?”
“Nie mogę ci na to pozwolić.”
„Trzy razy przeprosiłeś za zamówienie deseru”.
Mrugnęłam.
“Tak?”
„Przeprosiłeś również, gdy kelner dolał ci wody.”
Gorąco uderzyło mi do policzków.
“Chyba tak.”
„Nie lubisz mieć wrażenia, że sprawiasz komuś kłopot.”
Spojrzałem w dół.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
