„Suknia przetrwała” – powiedziałem. „Teresa nie”.
Twarz Madeline złagodniała.
„To dlaczego tego nie zrobiłeś?”
„Masz rację. Przepraszam.”
Znów sięgnęła za szyję.
“Zostawiam to tobie.”
Powinienem był powiedzieć „tak” .
Zamiast tego wpatrywałem się w nierówne perły.
„Czy planujesz je usunąć?”
Madeline dotknęła ramienia.
“Zostawiam to tobie.”
„Nie. Podoba mi się, że nie są idealne.”
Coś we mnie drgnęło.
To nie wystarczyło, żebym zaprosiła ją do środka i wybaczyła jej szok, jaki wywołał we mnie ponowny widok sukienki, ale wystarczyło, żeby powstrzymać mnie od jej zabrania.
„Noś to”, powiedziałem. „Po prostu idź”.
Położyła kartkę na balustradzie ganku.
„Podoba mi się, że nie są idealni”.
„Moja córka, Penelope, idzie jutro na herbatę. Zaproszenie jest aktualne, jeśli zmienisz zdanie”.
“Nie zrobię tego.”
Zamknąłem drzwi i oparłem się o nie, trzymając w ręku list, który napisałem do Teresy 16 lat wcześniej.
Powiedziałem sobie, że nie otworzę tego.
Wytrzymałem mniej niż minutę.
“Zaproszenie jest ważne, nawet jeśli zmienisz zdanie.”
***
Teresa szukała tej sukienki przez sześć miesięcy. Przymierzyła ich prawie 40, zanim wyszła z przymierzalni w jasnoniebieskim kolorze.
„To jest to, mamo.”
Odwróciła się powoli i pociągnęła mnie za rękaw, tak jak zawsze robiła, gdy czegoś chciała.
“Obiecuj, że zachowasz je na zawsze.”
„Jeszcze go nie nosiłaś, Tereso.”
“Obiecuj, że zachowasz je na zawsze.”
“Obietnica.”
“Obiecuję.”
***
Następnego ranka Teresa wyruszyła z Tanyą, Phoebe i innym kolegą z klasy. Wędrówka miała być ich ostatnim spokojnym dniem przed balem maturalnym i zakończeniem szkoły.
Holly planowała do nich dołączyć, ale obudziła się z gorączką.
„Rób zdjęcia wszystkiego” – powiedziała Teresie przez telefon.
Wędrówka miała być ich ostatnim spokojnym dniem razem.
„Nawet nudne drzewa?”
“Szczególnie te.”
Podałem Teresie lekką kurtkę.
„Prognoza pogody zapowiada deszcz.”
„Wrócimy wcześniej”.
Pocałowała mnie w policzek.
„Wrócimy wcześniej”.
Wrócę do domu na kolację.
To były ostatnie słowa, jakie do mnie powiedziała.
***
Kiedy wracali do domu, deszcz padał tak mocno, że droga była rozmyta. Tanya prowadziła, a Phoebe i Teresa siedziały z tyłu.
Mniej niż 20 minut od domu zbocze wzgórza ustąpiło.
Błoto i woda uderzyły w samochód i zepchnęły go przez barierę ochronną do zalanego wąwozu.
To były ostatnie słowa, jakie do mnie powiedziała.
Tanya i Phoebe przeżyły.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
