Matka Victora, Margaret, pocałowała mnie w policzek obok grobu.
„Biedna Evelyn” – powiedziała wystarczająco głośno, by żałobnicy mogli ją usłyszeć. „Musisz być taka zagubiona. Smutek tak działa na kobiety w twoim wieku”.
Spojrzałem na nią i nic nie powiedziałem.
To był mój pierwszy błąd, pomyśleli.
Drugą możliwością było pozwolenie Victorowi na szybkie zaplanowanie pogrzebu.
Mój trzeci wydawał się zbyt złamany, żeby walczyć.
Ale smutek mnie nie osłabił. Uciszył mnie.
Jechałem do kliniki doktora Rowana w deszczu, który zamienił przednią szybę w trzęsącą się taflę szkła. Światła w klinice były zgaszone, z wyjątkiem jednego pokoju z tyłu. Doktor otworzył drzwi, zanim zdążyłem zapukać.
Jego twarz była szara.
„Gdzie jest moja córka?” zapytałem.
Wzdrygnął się.
„Kobieta, którą pochowałeś, nazywała się Claire” – powiedział – „ale akt zgonu jest fałszywy”.
Mój oddech zamarł.
Zamknął drzwi, wyciągnął teczkę spod płaszcza i rozłożył zdjęcia na biurku. Siniaki. Ślady po igłach. Wyniki badań laboratoryjnych.
„Claire przyjechała tu trzy dni przed śmiercią” – powiedział. „Była przerażona. Powiedziała, że Victor dawał jej witaminy. To nie były witaminy”.
„Co to było?”
Przełknął ślinę.
„Lek rozrzedzający krew. Duże dawki. Wystarczające, by wywołać krwotok.”
Pokój się przechylił, ale nie spadłem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
