Przez następne czterdzieści osiem godzin poruszałem się po cichu. Przekazałem akta dr Harlana zaufanemu toksykologowi sądowemu. Zatrudniłem prywatnego detektywa, który znalazł telefon Marka na kartę, jego długi i trzy polisy na życie wykupione jedenaście miesięcy przed śmiercią Elise.
Potem pojawił się najsilniejszy trop.
Kierownik banku zadzwonił do mnie osobiście. „Pani Vale, pani córka zostawiła nam zapieczętowane zlecenie. Powiedziała, że mamy je ujawnić tylko wtedy, gdy Mark skontaktuje się z nami po jej śmierci”.
Miał.
W sejfie Elise zostawiła pendrive’a i jedną ręcznie napisaną notatkę.
Mamo, on myśli, że jesteś słaba, bo kochałaś mnie głośno. Pokaż mu, co potrafi cicha miłość.
Na pendrive’ie były filmy. Mark kruszący pigułki. Mark wymieniający butelki. Mark mówiący do Elise: „Sekcja zwłok wykaże przedawkowanie, a twoja matka mnie przeprosi”.
Siedziałam w prywatnym pokoju banku i płakałam bezgłośnie.
Potem otarłem twarz, zadzwoniłem do prokuratora i powiedziałem: „Jestem gotowy”.
Część 3
Do konfrontacji doszło w moim salonie, bo Mark nalegał.
Znów przybył z Vanessą, nosząc pewność siebie jak zbroję. „Ostatnia szansa, Carol. Podpisz. Rozpacz. Ruszaj dalej”.
Pozwoliłem im usiąść.
Na stoliku kawowym stały trzy filiżanki nietkniętej herbaty, teczka i oprawione zdjęcie mojej córki. Elise uśmiechała się jak dwudziestoośmiolatka, z promieniami słońca we włosach, nieświadoma, że potwory mogą nosić obrączki.
Mark podniósł teczkę. „Co to jest?”
„Twoja przyszłość” – powiedziałem.
Zanim zdążył otworzyć drzwi, zadzwonił dzwonek.
Najpierw weszło dwóch detektywów. Potem zastępca prokuratora okręgowego Reeve. Potem dr Harlan. Vanessa wstała tak szybko, że jej krzesło zaskrzypiało po podłodze.
„Pani Vale” – powiedział Reeve – „mamy już wystarczająco dużo informacji, żeby kontynuować”.
Mark zaśmiał się ostro i brzydko. „Co dalej? Ta staruszka cierpi”.
Skinąłem głową w stronę Reeve’a.
Otworzył tablet.
Pokój wypełnił się filmem Elise.
Mark pojawił się na ekranie w kuchni mojej córki, mieląc tabletki dnem szklanki. Jego głos po chwili był spokojny i okrutny. „Wystarczająco, żeby cię zdezorientować. Jeszcze za mało, żeby cię zabić”.
Vanessa szepnęła: „O mój Boże”.
Mark rzucił się po tablet.
Detektyw złapał go za nadgarstek i wykręcił mu go za plecami.
„Uważaj” – powiedziałem. „Ta ręka podpisała trzy fałszywe roszczenia ubezpieczeniowe”.
Odwrócił głowę w moją stronę. „Wrobiłeś mnie”.
„Nie, Mark. Ty nakryłeś do stołu. Zaprosiłem tylko świadków.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
