Dyrektor firmy zwolnił mnie na oczach wszystkich. Dwie godziny później zadzwonił do mnie i powiedział: „Ubierz się elegancko i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nie mów nikomu, że się spotykamy”. Kiedy przyjechałem, poprosił mnie o zrobienie sobie z nim zdjęcia… i następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego biura.

Dosłownie odsunąłem telefon od ucha i spojrzałem na ekran.

—Panie Wilson… Nie rozumiem.

—Wiem. Zaufaj mi jeszcze przez kilka godzin.

I się rozłączył.

W tym momencie wszystkie straszne możliwości przeszły mi przez myśl.

Dlaczego pożegnał się ze mną przy wszystkich, a potem poprosił mnie o spotkanie w tajemnicy?

Dlaczego nad jeziorem?

Dlaczego poza godzinami pracy?

A najdziwniejsza rzecz ze wszystkich…

Dlaczego musiałam się przebrać?

Byłem prawie pewien, że nie pójdę.

Ale potem przypomniałem sobie jego ostatnie słowa.

„Zaufaj mi jeszcze przez parę godzin.”

Krótko przed godziną siódmą dotarłem nad jezioro.

Pan Wilson już tam był.

Miał na sobie czerwoną koszulkę polo, jasne spodenki i w niczym nie przypominał surowego dyrektora, którego widywał codziennie w biurze.

„Przyszedłeś” – powiedział.

—Tak. Powiesz mi w końcu, co się dzieje?

Rozejrzał się dookoła.

—Najpierw musimy coś zrobić.

Następnie podał telefon przechodzącej kobiecie.

—Czy mógłbyś zrobić nam zdjęcie?

Spojrzałem na niego zdezorientowany.

—Zdjęcie?

—Tak. Po prostu stań obok mnie i się uśmiechnij.

W tym momencie poczułem się nieswojo.

Co by pomyślał ktoś z firmy, gdyby nas tam zobaczył?

A co gorsza…

A co jeśli to zdjęcie gdzieś trafi?

Ale on stanął obok mnie, nonszalancko położył rękę na moich plecach i zrobiliśmy zdjęcie.

Następnie wyjął telefon, spojrzał na zdjęcie i powiedział:

-Dobry.

-A teraz?

Jego jedyną odpowiedzią było:

—Przyjdź do biura jutro o dziewiątej.

—Ale mnie zwolniłeś.

Po raz pierwszy się uśmiechnęła.

-Ja wiem.

Tej nocy prawie nie spałem.

Miałem wrażenie, że stałem się częścią dziwnej gry.

Następnego ranka, gdy tylko wszedłem do budynku firmy, zdałem sobie sprawę, że coś jest nie tak.

Ludzie gapili się na mnie.

Niektórzy szeptali.

Karen podeszła do mnie z zimnym uśmiechem.

—No cóż, teraz rozumiem, dlaczego zawsze traktowałem cię inaczej.

—O czym mówisz?

Ona po prostu wskazała na gabinet dyrektora.

Gdy się zbliżyłem, poczułem, że serce mi zamarło.

Zdjęcie jeziora wydrukowano w dużym rozmiarze i powieszono bezpośrednio na drzwiach jego biura.

Ciąg dalszy w komentarzach.

Pod spodem nie było żadnego wyjaśnienia.