Dyrektor firmy zwolnił mnie na oczach wszystkich. Dwie godziny później zadzwonił do mnie i powiedział: „Ubierz się elegancko i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nie mów nikomu, że się spotykamy”. Kiedy przyjechałem, poprosił mnie o zrobienie sobie z nim zdjęcia… i następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego biura.

Przez chwilę myślałem, czy zignorować połączenie.

Ale odpowiedziałem.

—Emily.

Jej głos brzmiał inaczej.

Łagodniejszy.

-Tak?

—Przyjdź dziś wieczorem o godzinie siódmej na wschodnie molo jeziora Hart.

Pozostałem nieruchomy.

-Ponieważ?

Przez kilka sekund milczał.

Potem powiedział:

—Ubierz się elegancko. I nikomu nie mów, że się spotykamy.

Dosłownie odsunąłem telefon od ucha i spojrzałem na ekran.

—Panie Wilson… Nie rozumiem.

—Wiem. Zaufaj mi jeszcze przez kilka godzin.

I się rozłączył.

W tym momencie wszystkie straszne możliwości przeszły mi przez myśl.

Dlaczego pożegnał się ze mną przy wszystkich, a potem poprosił mnie o spotkanie w tajemnicy?

Dlaczego nad jeziorem?

Dlaczego poza godzinami pracy?

A najdziwniejsza rzecz ze wszystkich…

Dlaczego musiałam się przebrać?

Byłem prawie pewien, że nie pójdę.

Ale potem przypomniałem sobie jego ostatnie słowa.

„Zaufaj mi jeszcze przez parę godzin.”

Krótko przed godziną siódmą dotarłem nad jezioro.

Pan Wilson już tam był.

Miał na sobie czerwoną koszulkę polo, jasne spodenki i w niczym nie przypominał surowego dyrektora, którego widywał codziennie w biurze.

„Przyszedłeś” – powiedział.