Dyrektor firmy zwolnił mnie na oczach wszystkich. Dwie godziny później zadzwonił do mnie i powiedział: „Ubierz się elegancko i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nie mów nikomu, że się spotykamy”. Kiedy przyjechałem, poprosił mnie o zrobienie sobie z nim zdjęcia… i następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego biura.

Wyglądało to jak prosty arkusz kalkulacyjny w programie Excel.

„Te trzy liczby skłoniły nas do wszczęcia wewnętrznego śledztwa” – powiedział. „A wczoraj potrzebowaliśmy ostatniego dowodu”.

—Dlatego mnie zwolnił?

-Tak.

W pokoju zapadła cisza.

Otworzył folder.

„Gdyby osoba kradnąca pieniądze uwierzyła, że ​​Emily już tu nie pracuje, a także, że łączy ją ze mną jakaś osobista relacja, mogłaby wpaść w panikę i pomyśleć, że jej coś powiedziałem. Chcieliśmy sprawdzić, kto pierwszy spróbuje usunąć informacje z systemu lub sprawić, by dokumenty zniknęły”.

Moje serce biło mocno.

—A zdjęcie?

Pan Wilson uśmiechnął się lekko.

—To była pułapka.

W tym momencie prawnik firmy zwrócił w moją stronę laptopa.

O godzinie 2:17 ktoś zalogował się do systemu firmy i podjął próbę usunięcia setek plików.

Gdy zobaczyłem nazwę użytkownika, zamarłem.

Karen Matthews.

Ta sama Karen, która naśmiewała się ze mnie tamtego ranka.

Ale to jeszcze nie wszystko.

Pan Wilson położył przede mną kolejny dokument.

—Emily, tak naprawdę nie pożegnaliśmy się z tobą wczoraj.

-To?