Lily stała w pobliżu.
Nawet Luca tam był, niezręcznie wyglądający w pożyczonym garniturze.
Wyciągnąłem pierścionek mojej babci.
Tym razem nie wiązały się z tym żadne tajemnice.
„Żadnych zadań” – powiedziałem.
Elena uśmiechnęła się przez łzy.
„Żadnych misji?”
„Tylko jeden.”
“Co?”
“Zostawać.”
Rozejrzała się po rodzinie, której nikt nie mógł przewidzieć.
Były szef mafii.
Były zabójca.
Wdowa, która przeżyła zdradę.
Dziecko, które nas wszystkich uratowało.
Brat powrócił z nienawiści.
I starzec obserwujący wszystko z oddali, w końcu pozbawiony możliwości kontrolowania przyszłości.
Elena wyciągnęła rękę.
“Tak.”
Zoe wiwatowała tak głośno, że ptaki rozproszyły się po drzewach.
Później, w trakcie uroczystości, przyniosła mi małe drewniane pudełko.
W środku znajdował się zniszczony but typu Oxford z nocy, kiedy wszystko się zaczęło.
Polerowanie było nierówne.
Skóra była popękana.
Na palcach narysowano jaskrawożółte słońce.
Poniżej, starannym pismem Zoe napisała:
**Czasami to, co zepsujesz, może cię uratować.**
Spojrzałem na Elenę.
W Lily.
W Luce.
W domu zbudowanym z popiołów imperium.
I w końcu zrozumiałem.
But nigdy nie był zniszczony.
Ja też nie.
KONIEC
