Zamiast tego usiadła naprzeciwko mnie i powiedziała: „Jestem ci winna przeprosiny”.
Spojrzałem na nią.
„To było szybkie.”
„Jestem stary, a nie powolny.”
Mimowolnie się uśmiechnąłem.
Dotknęła umowy.
„To ja powtarzałem, że rodzina nie porzuca rodziny”.
„Nie myliłeś się.”
“NIE.”
Spojrzała w stronę dzieci oglądających telewizję.
„Ale o czymś zapomniałem.”
“Co?”
„Pomoc komuś w przeprawie przez rzekę nie oznacza, że trzeba go nieść przez resztę drogi”.
Oparłem się.
„To brzmi podejrzanie mądrze”.
„Mam swoje chwile.”
Dwa tygodnie później Fiona otrzymała zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną.
Prawie odwołała.
„Nie jestem gotowy”.
Piłem kawę.
„Prawdopodobnie nie.”
Spojrzała na mnie.
„Bardzo pomocne.”
„Nigdy nie poczujesz się gotowy, dopóki nie nadejdzie ten pierwszy raz.”
„Nie mam na sobie niczego profesjonalnego.”
Spojrzałem w stronę sypialni.
„Kupiłeś ubrania za sześćset dolarów.”
Jej wyraz twarzy stał się napięty.
Potem się roześmiała.
Po raz pierwszy od miesięcy szczerze się roześmialiśmy.
“Cienki.”
Poszła.
Nie dostała tej pracy.
Wróciła do domu załamana.
Nie dzwoniłam do nikogo w jej sprawie.
Nie przepisała swojego CV.
Nie obraziłem osoby przeprowadzającej wywiad.
Powiedziałem po prostu: „To boli”.
“Tak.”
“Pizza?”
“Tak.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
