W pomieszczeniu panowała cisza. Monitory piszczały. Gdzieś na korytarzu matka śpiewała coś cicho i fałszywie swojej córce.
Denise podeszła i stanęła obok mnie.
„Wiesz, co mnie wkurza” – powiedziała, nie pytając tak naprawdę. „Wymyślił, jak dać cudzemu dziecku to, czego nie mógł dać swojemu”.
Wróciła na stację.
Stałem tam jeszcze sekundę.
Czwartek. I potem.
Wade wrócił w czwartek.
I czwartek po tym.
Mały Nolan przebywał na naszym oddziale jeszcze sześć tygodni. W tym czasie Shelby Nolan wracała dwukrotnie, na krótko, i skontaktowaliśmy ją z pracownicą socjalną o imieniu Paulette, która była dobra w cichej, cierpliwej pracy, której nie ma w żadnej karcie. To dłuższa historia i należy ona do Shelby, nie do mnie.
Mogę powiedzieć, że w czwartym tygodniu ciąży dziecko miało imię zapisane na małej karteczce przyklejonej do inkubatora. Nie było to jeszcze imię oficjalne, ale imię, którego pielęgniarki zaczęły używać między sobą.
Niedźwiedź.
Wade tego nie zasugerował. Nigdy go tak przy nas nie nazwał, tylko w tej pierwszej, wyszeptanej minucie. Ale jakimś cudem to imię samo się rozprzestrzeniło po pokoju, jak to się dzieje w oddziale, gdzie każdy obserwuje każdego bliżej, niż daje po sobie poznać.
W końcu wrócił do domu. Całkiem zdrowy. Formalności trwały dłużej niż leki.
Wade nadal jest wolontariuszem. Robi to już od dwóch lat. Ma stałe miejsce w czwartki i zapasowe w środy, gdyby ktoś zrezygnował. Trzyma na rękach maluchy, których nikt nie odwiedza. Siedzi na tym krześle godzinami i rozmawia z nimi przyciszonym gwarem o niedźwiedziach, górach i rzekach.
Nigdy nie skupia się na sobie.
Ale na jego lewym nadgarstku, za każdym razem, gdy rękaw się podniesie, widać Cody’ego.
Pięć liter i data.
I myślę, że dlatego jego ręce są tak ostrożne.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
