Wzrost Rexa.

Szczęka Watsona.

I moje oczy.

Wydobył się ze mnie dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałam.

Watson zapukał.

“Świt?”

Nie mogłem odpowiedzieć.

„Dawn, otwórz drzwi.”

Moje palce drżały, gdy je odblokowywałam.

Wszedł do środka i od razu zobaczył otwarte pudełko na łóżku.

Podniosłem bransoletkę.

„Pisze Rowan.”

Twarz Watsona straciła kolor.

Jego wzrok powędrował w stronę fotografii, po czym ciężko opadł na łóżko obok mnie.

“NIE.”

Podałem mu list.

„Przeczytaj to.”

Pokręcił głową.

„Watsonie. Przeczytaj to.”

Jego głos załamał się przy pierwszym zdaniu.

„Mam na imię Rowan. Mówiono mi, że kochasz moich braci, ale nie mogłeś kochać nas wszystkich trojga.”

Watson zasłonił usta.

Zabrałem list z powrotem i zmusiłem się do kontynuowania.

„Na początku w to nie wierzyłem.

Potem znalazłem papiery z twoimi podpisami. Nie wiem, czy to ty mnie wydałeś, czy ktoś dokonał tego wyboru za ciebie. Ale potrzebuję prawdy, zanim spędzę resztę życia, nienawidząc niewłaściwej osoby.

Znalazłam twój adres w zamkniętym folderze, który moi rodzice adopcyjni trzymali razem z moją bransoletką, dokumentami o umieszczeniu w placówce i twoimi podpisanymi formularzami.

Wpatrywałem się w Watsona.

„Nie oddałem go.”

“Ja wiem.”

„Poszłabym za nim w ogień”.

„Wiem, Dawn.”

„To dlaczego ma nasze podpisy?”

Watson spojrzał w stronę pudełka.

„Co tam jeszcze jest?”

Wyciągnąłem kserokopię formularza.

Na początku słowa się ze sobą zlewały.

Zwolnienie lekarskie.

Umieszczenie.

Najlepszy interes.

Opieka przedłużona.

Na dole był mój podpis.

Cienki.

Nierówny.

Ledwo można rozpoznać, że to moje.

Obok był Watson.

„Nie pamiętam, żebym to podpisywał” – wyszeptałem.

Watson wziął ode mnie dokument.