.
„Musieli to zrobić w czasie przerwy szkolnej” – powiedziała Carol.
Ivy nie odpowiedziała od razu, obserwując kroplę skroplonej pary spływającą po kartonie z mlekiem.
„Powiedział mi, że jest zbyt zajęty pracą, żeby podróżować tej jesieni” – powiedziała Ivy.
Carol odwróciła się z powrotem w stronę kuchenki i podniosła czajnik, aby napełnić filiżankę.
„Czasami ludzie znajdują czas na rzeczy, które chcą robić” – powiedziała Carol, a jej głos był ledwie głośniejszy od pary unoszącej się z kranu.
Ivy położyła telefon ekranem do dołu na ceratowym stole.
Zapadła cisza, tym razem cięższa, a ona wpatrywała się w nietkniętą miskę owsianki.
Ivy stała po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko ceglanego, dwupiętrowego domu na Elm Lane. Jej płaszcz zapięty pod samą brodę chronił ją przed wilgotnym powietrzem.
Arthur, którego chropawy głos niósł się po asfalcie, odchrząknął, po czym wciągnął do bagażnika swojego SUV-a duże, czarne pudełko.
„Upewnij się, że koła są zablokowane, Artie” – powiedziała Kristen, poprawiając perłowy naszyjnik, gdy zawisła przy drzwiach pasażera.
To był zupełnie nowy wózek ze srebrnymi wykończeniami i niebieskim daszkiem.
Arthur odwrócił się, by zamknąć bagażnik i dostrzegł wzrok Ivy, która patrzyła na niego przez szeroką, podmiejską ulicę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
