Mówiąc „rodzina”, miał na myśli siebie.
Pierwszy znak, że dzień nie przebiegnie tak, jak ktokolwiek się spodziewał, pojawił się jeszcze przed rozpoczęciem rozprawy.
Mój prawnik nie przybył.
O 8:43 sprawdziłem telefon.
Brak wiadomości.
O 8:57 zadzwoniłem do jego biura.
Poczta głosowa.
O godzinie 9:05 urzędnik zadzwonił do naszej sprawy.
O 9:12 sędzia Kathleen Monroe spojrzała znad okularów i powiedziała: „Pani Whitaker, pani adwokat jest nieobecny. Czy chce pani wnieść o odroczenie?”
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, adwokat Masona wstał.
„Wysoki Sądzie, sprzeciwiamy się opóźnieniom. Pani Whitaker miała mnóstwo czasu”.
Wtedy Mason spojrzał na mnie.
Prawie się uśmiechnął.
To był niemal ten sam uśmiech, którego używał, gdy byliśmy dziećmi i wiedział, że mój ojciec obwini mnie o coś, co zepsuł.
Spojrzałem na puste krzesło obok mnie.
Blok prawny pozostał nienaruszony.
Długopis leżał ukośnie na stronie.
Mój papierowy kubek na kawę z holu sądu leżał obok mojej czarnej teczki, a jego wieczko było wgniecione od tego, że zbyt mocno nacisnąłem je kciukiem.
Potem spojrzałem na Masona.
„Nie ma mowy” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
