Nienawidziła tego, że pewnej nocy nauczyła się sprawdzać odbicia w szkle.
Caleb to zauważył, ale nie skomentował.
Wślizgnął się do kabiny naprzeciwko niej, nadal ubrany po cywilnemu, z czapeczką baseballową nisko na czole.
Wyglądał na zmęczonego.
Nie z pracy.
Od powstrzymywania się.
„Raport został przekazany do przeglądu” – powiedział.
Farah mieszała kawę, której nie chciała.
„Czy mówią, że to było nieporozumienie?”
„Twój ojciec jest.”
„Oczywiście, że tak.”
„Twoja matka powiedziała, że się o ciebie martwi.”
Farah spojrzała na parking.
Rodzinny SUV zaparkował na miejscu obok drzwi do restauracji.
Chłopiec ubrany w szkolną bluzę z kapturem wyszedł ze szkoły, trzymając plecak za jeden pasek.
Zwykłe życie toczyło się obok zniszczonych przedmiotów.
„Zaniepokojeni ludzie dzwonią do swoich córek” – powiedziała Farah. „Nie zgłaszają kradzieży samochodów”.
Caleb skinął głową.
„Twoja siostra nie złożyła jeszcze oświadczenia”.
Farah zaśmiała się raz.
Brzmiało to niepozornie i brzydko.
„Ona czeka, aby zobaczyć, która wersja zapewni jej największe bezpieczeństwo”.
Caleb nie protestował.
Kelnerka przyniosła tosty i jajka.
Farah podziękowała jej automatycznie.
Wtedy zdała sobie sprawę, że jej ręce znów się trzęsą i położyła je płasko na stole.
Caleb sięgnął przez budkę, ale się powstrzymał.
Byli w miejscu publicznym.
Doceniła powściągliwość.
Nienawidziła konieczności powściągliwości.
„Cały czas myślę o tym, co by się stało, gdyby cię tam nie było” – powiedziała.
Twarz Caleba uległa zmianie.
Tylko trochę.
Wystarczająco.
„Nie rób tego” – powiedział.
„Nie mogę przestać”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
