Skradziony pojazd o podobnych numerach.
Jakiś błąd komputera.
Żart.
NIE.
Nikt nikogo nie zatrzymywał pod zarzutem popełnienia przestępstwa.
Nikt, kto ją kocha, by tego nie zrobił.
Wtedy żwir zachrzęścił pod butami.
Przez wycie syren przebił się głos.
“Wycofać się.”
Nie było tak głośno, jak wcześniej słychać było z głośnika.
Nie było takiej potrzeby.
Dowódca uderzył z siłą, która zmieniła powietrze wokół samochodu.
„To moja narzeczona. Opuśćcie broń.”
Farah zamrugała, bo oślepiło ją światło.
Oficer Caleb Owens wszedł w snop światła reflektorów.
Miał na sobie mundur, ciemną kurtkę zapiętą aż pod szyję, a jego odznaka lśniła na czerwono i niebiesko.
Z daleka wyglądał na spokojnego.
Farah znała go zbyt dobrze, żeby w to uwierzyć.
Mięsień w jego szczęce drgał.
Schował broń do kabury i powoli podszedł do jej okna, jakby zbliżał się do przestraszonego zwierzęcia i był zły, że ją w nie zamieniono.
Gdy się pochylił, do wnętrza samochodu wdarł się zapach zimowego powietrza i skóry z jego służbowego pasa.
„Farah” – powiedział cicho. „Kochanie, spójrz na mnie”.
Jej oczy płonęły.
„Nic nie zrobiłem.”
“Ja wiem.”
Włożył rękę przez otwarte okno i przykrył jej dłoń.
Jego palce były ciepłe i pewne.
Jej były z lodu.
„Co się dzieje?” wyszeptała.
Caleb spojrzał na jednego z oficerów, a potem znowu na nią.
„Twoja tablica rejestracyjna została zastrzeżona dziesięć minut temu” – powiedział. „Skradziono pojazd. Osoba zgłaszająca twierdziła, że byłeś agresywny i prawdopodobnie uciekniesz”.
Zdanie nie miało sensu.
Jej Honda była stara i spłacalna.
Miał pęknięty uchwyt na kubek, brakowało kołpaka, a na tylnym siedzeniu znajdował się koc ratunkowy, ponieważ pogoda w Kolorado potrafiła się zmienić bez powodu.
Nikt nie chciał go ukraść.
Nikt nie chciał go gonić.
„Kto to zgłosił?” zapytała Farah.
Wzrok Caleba się zmienił.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
