Ups.
Claire przeczytała to raz.
Potem przeczytała jeszcze raz.
A potem po raz trzeci, bo jakaś śmieszna, ale pełna nadziei część jej pomyślała, że słowa mogą się przekształcić w coś mniej szalonego.
Grant wziął od niej kartkę.
Jego twarz zmieniła się, gdy to przeczytał.
Najpierw było zamieszanie.
A potem niedowierzanie.
Potem strach.
To był ten rodzaj strachu, jaki odczuwają ludzie, gdy problemy rodzinne nagle stają się czymś, czego nie są w stanie złagodzić formularze ubezpieczeniowe, przeprosiny ani niezręczne niedzielne obiady.
„Ona tego nie zrobiła” – powiedział.
Słowa zabrzmiały słabo, zanim dotarły do Claire.
Spojrzała na jego twarz, na podartą wykładzinę, zepsuty odkurzacz, zrujnowany taras i pustą skorupę basenu, na którego budowę oszczędzali lata.
„Ona napisała, że tak.”
„Nie” – powiedział Grant. „Była wściekła, ale nie zniszczyłaby celowo naszego basenu”.
„A kto to zrobił?” – zapytała Claire.
Grant otworzył usta.
Nic nie wyszło.
Trzy dni wcześniej Megan wysłała SMS-a do Claire z pytaniem, czy może skorzystać z podwórka, kiedy ich nie będzie.
Claire powiedziała nie.
Nie, może.
Nie, zobaczymy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
