A potem: „Brzmisz… inaczej”.
Moje serce waliło jak młotem.
„Mamo” – powiedziałem.
Nie słyszałem jej głosu od prawie dwóch lat.
„Musiałam poprosić twoją ciocię o twój numer” – powiedziała szybko, jakby potrzebowała zapełnić lukę. „Zmieniłeś go”.
„Tak” – powiedziałem. „Tak zrobiłem.”
„Nie pomyślałeś, żeby nam to dać?” zapytała.
Znów to samo – ciche oskarżenie ukryte w pytaniu.
„Co się dzieje?” zapytałem, robiąc unik.
Westchnęła.
„Twój ojciec…” Urwała. „Nie czuje się dobrze. Stres związany ze wszystkim, sprawą, pieniędzmi. Miał problemy zdrowotne”.
Znajome poczucie winy wbiło paznokcie w mój kręgosłup, stary odruch próbujący wpełznąć z powrotem.
„Przykro mi, że nie czuje się dobrze” – powiedziałem ostrożnie. „Ale to nie moja wina”.
„Mówi, że chce tylko porozmawiać” – powiedziała. „Mężczyzna z… no cóż, ojciec z córką. Może żeby oczyścić atmosferę”.
Wyobraziłem go sobie przy stole oskarżonych, z zaciśniętymi szczękami i twardym wzrokiem. Znów usłyszałem jego głos: Jesteś dla mnie martwy.
„Czy powiedział ci, że to powiedział?” – zapytałem.
Była cicha.
„Czasami, kiedy jest zdenerwowany, mówi rzeczy, których nie ma na myśli” – powiedziała. „Wiesz, jaki on jest”.
„Tak” – powiedziałem cicho. „Dlatego odszedłem”.
Ona wciągnęła powietrze.
„Wiesz, twój brat i siostra widzą, jak bierze tabletki, idzie do lekarza, i obwiniają cię. Mówią, że gdybyś tego nie zrobił…”
„Gdybym nie zgłosił przestępstwa?” – zapytałem. „Gdybym nadal płacił za to, co zrobił?”
„Zawsze przedstawiasz wszystko w najgorszym świetle” – powiedziała.
„Nie” – powiedziałem. „Po prostu przestałem udawać, że ciemność jest światłem, bo dzięki temu wszyscy inni czują się bardziej komfortowo”.
Zapadła długa cisza.
„Czy jesteś szczęśliwy?” zapytała nagle.
To pytanie mnie zaskoczyło.
“Co?”
„W Chicago” – powiedziała. „Z twoją… pracą. Twoim życiem. Jesteś szczęśliwy?”
Rozejrzałam się po biurze. Na roślinę doniczkową, którą Sasha nalegała, żebym kupiła. Na oprawione zdjęcie na moim biurku, na którym ja i kilka współpracowników siedzimy na meczu Cubs, twarze spalone słońcem, oczy błyszczące. Na karteczkę samoprzylepną na monitorze, napisaną pismem Sashy: „Pamiętaj: Jesteś Tą Suką”, zapętlonym pismem.
„Tak” – powiedziałem. „Tak.”
Wypuściła powietrze, wydając cichy, drżący dźwięk.
„Nigdy nie rozumiałam” – powiedziała – „dlaczego zawsze byłeś taki… niespokojny. Dlaczego ten dom, to miasto ci nie wystarczało”.
Ugryzłam się w język, żeby nie powiedzieć: Bo to mnie zabijało.
„Mam nadzieję, że wiesz” – kontynuowała – „nie chciałam… nie chciałam cię skrzywdzić. Po prostu… zgodziłam się z twoim ojcem. To było łatwiejsze niż walka”.
To przynajmniej wydawało się uczciwe.
„Wiem” – powiedziałem. „I w tym tkwi problem”.
„Czy chociaż rozważysz rozmowę z nim?” – zapytała. „To nie ten człowiek, którego pamiętasz”.
„Ja też nie jestem tą dziewczyną, którą pamięta” – powiedziałam. „Niech sobie z tym posiedzi”.
Zaczęła cicho płakać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
