Ta odpowiedź zabolała mnie bardziej, niż mu dałem do zrozumienia.

Potem, niemal bez ostrzeżenia, coś się zmieniło.

Zarejestrował się na aplikacjach randkowych.

Odkryłem to pewnej soboty po południu, gdy zatrzymałem się u niego w domu.

Siedział przy kuchennym stole, trzymając telefon obiema rękami.

Jego okulary do czytania spoczywały nisko na nosie, a on uśmiechał się do ekranu.

Nie widziałem tego uśmiechu od lat.

„Na co patrzysz?” zapytałem.

Szybko zablokował telefon.

“Nic.”

Podniosłem brwi.

Wytrzymał mniej niż dziesięć sekund, zanim się poddał.

„Stworzyłem profil.”

„Profil randkowy?”

Skinął głową, nagle wyglądając na skrępowanego.

Zanim zdążył cokolwiek wyjaśnić, przytuliłem go mocno.

Na początku stał sztywno, ale potem odwzajemnił mój uścisk.

„Myślę, że mama by to pochwaliła” – powiedziałem mu.

„Mam taką nadzieję” – mruknął.

Niedługo potem zaczął spotykać wspaniałe kobiety.

Przed każdą randką opowiadał mi o nich.

Jedna z nich pracowała w bibliotece.

Inny był właścicielem piekarni osiedlowej.

Trzecia osoba spędzała weekendy pracując jako wolontariuszka w schronisku dla zwierząt.

Za każdym razem wydawał się autentycznie pełen nadziei.

Jednak żaden z nich nie został na stałe.

Na początku założyłem, że po prostu do siebie nie pasują.

Randkowanie było skomplikowane.

Dwie osoby mogą cieszyć się wspólnym wieczorem i mimo to zdawać sobie sprawę, że nie mają przyszłości.

To właśnie powtarzałam sobie za każdym razem, gdy jakaś kobieta przestawała odpowiadać.

Wtedy zauważyłem coś, czego nie mogłem zignorować.

Każdy związek zakończył się dokładnie tak samo.

Randka zawsze układała się wspaniale.

Później mój ojciec do mnie dzwonił i opisywał restaurację, ich rozmowy i drobne momenty, które ją rozśmieszały.

Nigdy nie brzmiał dumnie.

Brzmiał, jakby poczuł ulgę.

Zawsze planowali kolejną randkę.

Następnego ranka jej już nie było.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!