Kiedy byłem na wakacjach z kuzynami, mój telefon rozświetlił się wiadomością: „Wsiadaj do samolotu do domu. Nie mów rodzicom, że lecisz”. Po wylądowaniu na pokładzie czekał prawnik i dwóch śledczych.

Nadal mam koszmary.

Czasami nadal tęsknię za głosem Elaine, zwłaszcza gdy jestem chory.

Nadal słyszę, jak Martin mówi: „Oto moja dziewczyna” i nienawidzę siebie za to, że go opłakuję.

Ale smutek nie jest lojalnością.

Miłość nie jest dowodem niewinności.

A prawda, raz odkryta, nie pyta, czy jesteś gotowy.

Po prostu tam stoi, czekając, aż nazwiesz go prawdziwym imieniem.

Moja jest Natalie Claire Pierce.

I wciąż uczę się odpowiadać.