„Claire.”
„Nie. Powiedz mi tutaj.”
Spojrzał na mnie i po raz pierwszy w życiu poczułam, że się go boję.
Wtedy Elaine się załamała.
„Ona płakała” – wyszeptała.
Martin odwrócił się do niej. „Stój.”
„Płakała na tylnym siedzeniu” – powiedziała Elaine drżącym głosem. „Przyniosłeś ją do domu owiniętą w ten żółty kocyk. Mówiłeś, że nikogo już nie ma”.
Moje płuca przestały pracować.
Martin uderzył dłonią w blat. „Dość!”
Elaine pokręciła głową. Łzy spływały jej po twarzy. „Chciałam do kogoś zadzwonić. Chciałam. Ale on powiedział, że zgłosi się do systemu. Powiedział, że nikt nie pokocha jej tak jak my”.
Cofnąłem się w stronę ściany.
„Wiedziałeś?” – wyszeptałem.
Elaine spojrzała na mnie zdruzgotana. „Wiedziałam później. Nie od razu. Dopiero gdy w wiadomościach powiedzieli, że dziecko zaginęło”.
Kuchnia była rozmazana.
„A ty mnie zatrzymałeś?”
Zakryła twarz.
Głos Martina ściszył się. „Uratowaliśmy cię”.
Spojrzałam na niego. „Nazywałam się Natalie”.
Zamarł.
Elaine wydała cichy dźwięk.
Wtedy to zobaczyłem – ostateczny upadek kłamstwa. Wiedzieli dokładnie, kim jestem.
Martin podszedł do mnie. „Kto ci to powiedział?”
Sięgnąłem do kieszeni kurtki i dotknąłem dyktafonu, bo musiałem się upewnić, że nadal tam jest.
„Czy to prawda?” – zapytałem. „Czy moi rodzice żyli, kiedy mnie znaleźliście?”
Jego wyraz twarzy stwardniał i zrobił się taki, jakiego prawie nie rozpoznałam.
„Ta katastrofa była koszmarem. Twoja matka nie żyła. Twój ojciec umierał. Wszędzie był dym. Wyciągnąłem cię.”
„Mój ojciec żył?”
Martin nic nie powiedział.
Poczułem metaliczny smak.
„Co powiedział?”
„Claire—”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
