Elaine podała mi go powoli, jakby oczekiwała pochwały.
W chwili, gdy poczułem na sobie jego ciężar, coś ścisnęło mi żołądek.
On nie tylko spał.
Był bezwładny.
Jego skóra wydawała mi się pod ręką niewłaściwa, zbyt gorąca i jednocześnie zbyt nieruchoma.
Jego oczy otworzyły się na pół, szkliste i niewidzące, po czym znów się zamknęły.
„Co mu dałeś?” zapytałem.
Wyraz twarzy Elaine się nie zmienił.
„Tradycyjne chłodzenie”.
„Co to znaczy?”
„Coś nieszkodliwego.”
Ava spojrzała na babcię, a potem na mnie.
Jej mała twarz zbladła.
Ryan wrócił do domu o 18:12
Do tego czasu mierzyłam Milo temperaturę pięć razy.
103.4.
103.6.
103.9.
Następnie 104,2.
Trzymałam w ręku notatkę pediatry, torbę z pieluchami przewieszoną przez ramię, a Milo był owinięty w miękki, szary kocyk, który Ava wybrała mu przed narodzinami.
„Jedziemy na pogotowie” – powiedziałem.
Elaine westchnęła z kanapy.
Ryan potarł czoło, jakbym przerwał spotkanie.
„Claire, czy nie możemy zamieniać każdej temperatury w kryzys?”
Wtedy oddech Milo się zmienił.
Stawał się chudy i szybki, jakby całe jego małe ciało pracowało za ciężko.
Ryan to widział.
Wyjątkowo przestał mówić.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
