CZĘŚĆ 3

Drzwi katedry nie zostały otwarte.

Eksplodowały do ​​wewnątrz pod wpływem taranu federalnego, gdy funkcjonariusze SWAT wkroczyli do sanktuarium.

„Agenci federalni! Ręce tam, gdzie ich widać!”

Goście chowali się za ławkami. Victor zamarł, gdy celowniki laserowe przecinały jego smoking. Conrad ruszył w stronę bocznego korytarza, ale weszła Naomi Price z nakazami w ręku.

„Conrad Vale” – zawołała – „jesteś aresztowany za wymuszenia, spisek, utrudnianie zeznań świadków, pranie pieniędzy, przekupstwo, utrudnianie śledztwa i namawianie do zabójstwa”.

„To szaleństwo!” – ryknął Conrad. „Wiesz, kim jestem?”

„Tak” – powiedziała Naomi. „Właśnie dlatego przyprowadziliśmy wszystkich”.

Agenci zabrali mu telefon i aresztowali szefa ochrony. Victor się wycofał.

„Nic nie zrobiłem.”

Na ekranach odtworzono jego groźby. Potem w katedrze rozległ się dźwięk.

Głos Victora: Uderz ją tam, gdzie zakrywa ją sukienka.

Szloch Eleny.

Victor znowu: Jutro będziesz się uśmiechał, albo Daniel umrze w więzieniu.

Każde słowo słyszało pięciuset gości z elity.

Wiktor pobiegł w stronę zakrystii. Policjant powalił go na podłogę i skuł kajdankami pod krucyfiksem.

Wszedłem sam przez wybite drzwi.

Conrad patrzył na mnie, jakby duch powstał z własnego grobu.

„Ty” – wyszeptał.

Zatrzymałem się obok niego. „Pamiętałeś Raven.”

Jego twarz zbladła. Conrad zbudował swoje imperium, korzystając z moich systemów, nie zdając sobie sprawy, że trzymałem duplikaty kluczy do każdego ukrytego skarbca.

„Zawarłaś umowę” – syknął. „Zniknęłaś”.

„Zniknęłam przed przestępcami. A potem dotknąłeś mojego dziecka”.

Naomi podała mi tablet, na którym widniał wyrok uniewinniający Daniela i nakaz aresztowania skorumpowanego detektywa.

Odwróciłem się w stronę Conrada. „Mój syn jest wolny”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!