Chłopca, który dawno temu zabrał tę obietnicę ze sobą do grobu.
Wtedy zauważyłam coś ukrytego za największym bukietem.
Małą, zniszczoną drewnianą skrzynkę.
Była przewiązana wyblakłą żółtą wstążką.
Kwiaty mnie przestraszyły.
Ale skrzynka przerażała mnie jeszcze bardziej.
Powoli wyciągnęłam po nią rękę.
Jakaś część mnie myślała, że zniknie, jeśli poruszę się zbyt szybko.
Może to wszystko było tylko szalonym urojeniem.
„Spokojnie” — powiedziałam do siebie. „Spokojnie.”
Wzięłam skrzynkę w obie ręce i zaniosłam ją do środka, przyciskając ostrożnie do siebie, jakby znajdowało się w niej coś kruchego i żywego.
Postawiłam ją na kuchennym stole i usiadłam, zanim nogi ponownie mogły odmówić mi posłuszeństwa.
Wniosłam pudełko do domu obiema rękami.
Przez dłuższą chwilę po prostu na nie patrzyłam.
— Otwórz je — szepnęłam. — Po prostu je otwórz.
Palce trzęsły mi się, gdy próbowałam rozwiązać wstążkę. Dopiero za trzecim razem supeł puścił.
W środku, na kawałku starego materiału, leżała pojedyncza, złożona kartka.
Wyjęłam ją ostrożnie i rozłożyłam.
Wciąż wierzyłam, że musi istnieć jakieś zwyczajne wyjaśnienie.
Wtedy zobaczyłam pismo.
Rozpoznałabym te niechlujne bazgroły wszędzie.
Pismo Danny’ego.
Wyrwał mi się dźwięk będący po części szlochem, a po części gwałtownym westchnieniem.
Pierwsza linijka brzmiała:
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
