Wszedłem na małą ławkę obok.
Drewno zaskrzypiało pod moim ciężarem. Sięgnąłem w górę, moje palce były o kilka centymetrów od luźnej krawędzi.
Potem ZAMROZIŁEM.
Drzwi samochodu zatrzasnęły się po drugiej stronie ulicy.
Odwróciłem się.
Melissa wysiadła z samochodu.
Biegła prosto w stronę naszego podwórka.
Spojrzałem na dach… i sięgnąłem po luźny panel.
Zacisnęłam na nim palce.
Ale zanim zdążyłam ją podnieść, Melissa krzyknęła z bocznej furtki.
“Phoebe, przestań!”
Jej głos załamał się na podwórzu.
Podniosłem panel do góry.
Pod dachem umieszczono czarną płócienną torbę.
Był za duży, żeby się tam zmieścić. Jeden pasek był owinięty wokół drewnianej belki, żeby się nie przesuwał. Zamek błyskawiczny był w połowie rozpięty.
Melissa dotarła do domku zabaw, gdy wyciągałem torbę.
„Daj mi to” – powiedziała.
Brzmiała, jakby brakowało jej tchu. Jej twarz straciła wszelki kolor.
Zeskoczyłem z ławki i przycisnąłem torbę do piersi.
“Trzymaj się ode mnie z daleka.”
“Nie rozumiesz.”
“To wyjaśnij to.”
Zrobiła krok naprzód.
Cofnąłem się.
Przez kuchenne okno widziałem Ethana obserwującego nas. Jego drobna twarz była przyciśnięta do szyby.
„Wejdź do środka, Ethan!” krzyknąłem.
Zniknął z pola widzenia.
Melissa spojrzała w stronę domu.
„Proszę” – wyszeptała. „Nie powinien tego widzieć”.
To zdanie przeraziło mnie bardziej, niż cokolwiek innego.
Położyłem torbę na trawie i sięgnąłem do zamka.
Melissa złapała mnie za nadgarstek.
Odsunęłam się z całej siły.
“Nie dotykaj mnie!”
W tym momencie na końcu ulicy zawyły syreny.
Melissa zamknęła oczy.
Przez sekundę wyglądała na ulżoną.
Potem opadła na ławkę.
Pierwszy oficer wszedł przez boczną furtkę, trzymając jedną rękę przy kaburze. Jego partner podążał tuż za nim.
„Odejdź od torby” – rozkazał funkcjonariusz.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
