„Ukradłeś meble.”
„Nie” – odpowiedziałem spokojnie. „Sprzedałem meble. Każdy przedmiot w tym domu został zakupiony przeze mnie, wystawiony na mnie rachunek, ubezpieczony przeze mnie lub odziedziczony. Rzeczy osobiste Prestona są w garażu, zapakowane i opisane. Jego ubrania są w czterech pojemnikach. Jego kije golfowe są obok drzwi. Niestety, jego przeterminowany proszek proteinowy też tam jest”.
Ktoś na zewnątrz się zaśmiał.
Dłonie Cynthii zacisnęły się w pięści.
„Ty złośliwy mały…”
„Uważaj” – ostrzegł oficer.
Audrey wróciła z kuchni, teraz już naprawdę zaniepokojona.
„Nie ma tu kuchenki. Nie ma zmywarki. Nie ma sprzętów AGD. Jak ktokolwiek ma tu mieszkać?”
Przechyliłem głowę.
„To brzmi jak pytanie od kogoś, kto planował tu zamieszkać bez pozwolenia”.
Wtedy wyraz twarzy Cynthii naprawdę się zmienił.
Wyobrażała sobie siebie w mojej głównej sypialni. Wyobrażała sobie lunche przy basenie, Audrey kręcącą w mojej szafie, Nolana korzystającego z gabinetu i Prestona wracającego, kiedy tylko zechce. Dla nich mój rozwód nie był końcem małżeństwa.
To był dzień przeprowadzki.
Ale dom nic im nie dał.
Tylko przestrzeń.
Tylko ciepło.
Słychać było jedynie odgłos ich poczucia wyższości.
Potem Audrey zaczęła się wachlować.
„Dlaczego tu jest tak gorąco?”
Nolan nacisnął termostat.
„To nie działa.”
Audrey odkręciła kran w kuchni. Rury kaszlały sucho i nic nie leciało.
„Czy nie ma wody?”
Cynthia spojrzała na mnie.
„Co zrobiłeś z mediami?”
„Anulowałem je” – powiedziałem. „Już tu nie mieszkam. Prąd, woda, telewizja kablowa, internet – wszystko. Nieruchomość jest w remoncie”.
Nolan wyglądał na przerażonego.
„Nie ma internetu?”
Twarz Audrey posmutniała.
„Brak Wi-Fi?”
Prawie się uśmiechnąłem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
