„Przepraszam. To środkowe miejsce należy do mojej babci.”
Kobieta prawie nie odrywała wzroku od telefonu.
„Jestem w 24A.”
„Rozumiem” – powiedziałem. „Ale ty też zajmujesz część 24B”.
W końcu spojrzała na babcię.
“Więc?”
Spojrzałem na nią.
„Więc moja babcia musi usiąść.”
Kobieta przewróciła oczami.
„Zapłaciłem za swoje miejsce. Jeśli potrzebowała więcej miejsca, może powinna była kupić bilet w pierwszej klasie”.
Babcia delikatnie pociągnęła mnie za rękaw.
„Rebecco, kochanie, nie rób kłopotów. Dam sobie radę.”
„Nie, babciu.”
Odwróciłem się z powrotem do kobiety.
„Ona też zapłaciła za całe miejsce.”
Mężczyzna siedzący przy przejściu nagle zaczął się niezwykle interesować schowkiem nad głową.
Kobieta wróciła do przeglądania telefonu.
„Nie ruszam się.”
Moja cierpliwość się skończyła.
Nacisnąłem przycisk stewardesy.
Kobieta westchnęła dramatycznie.
„Nie obchodzi mnie, czego potrzebujesz. Przestań mnie dręczyć.”
„Moja babcia ma artretyzm” – powiedziałem. „Nie może siedzieć bokiem przez trzy godziny, bo nie szanujesz miejsca, za które zapłaciła”.
„Lubię podłokietnik w górze” – odpowiedziała. „I nie zamierzam go opuszczać”.
Babcia rzuciła mi spojrzenie, które zawsze miała na myśli, gdy myślała, że tracę panowanie nad sobą.
Wkrótce podeszła stewardesa.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
