„Powinieneś się wstydzić!”
Na basenie Aaron rzucił się na głęboką wodę, autentycznie się śmiejąc. Ułożyłam Emmę pod kołdrą do karmienia – i właśnie wtedy weszła Claire, z okularami przeciwsłonecznymi wciśniętymi w idealne blond włosy, a za nią podążały trzy przyjaciółki.
Miesiącami wpatrywałem się w jej twarz na ekranie. Ona ani razu nie zobaczyła mojej.
Przyłapała mnie na patrzeniu. „O mój Boże, powinnaś się wstydzić! To miejsce publiczne!” Jej głos niósł się po pokładzie. „Nie zapłaciłam, żeby to zobaczyć. To obrzydliwe! Powinnaś stąd wyjść”.
Wszyscy się odwrócili. Mężczyzna przy barze uniósł w naszą stronę telefon.
„Przepraszam, proszę pani. Już pójdę. Proszę tylko nie krzyczeć” – powiedziałam, czując, jak pieką mnie policzki.
„Możecie zawołać menedżera?” – warknęła Claire na swoje przyjaciółki, a po kilku minutach pojawił się on, niosąc małe białe pudełko, które miało wszystko zmienić.
„To zegarek mojego męża”
„W hotelu nie ma polityki zakazującej karmienia piersią” – powiedział kierownik Claire. „Przyszedłem przynieść ci pudełko powitalne”. Podał je.
W środku: krem z filtrem przeciwsłonecznym, czekolada, ręcznik i coś srebrnego na dole.
Claire wyciągnęła zegarek. Znałam tę rysę na zapięciu – sama ją zrobiłam tego wieczoru, kiedy dałam go Davidowi z okazji naszej dziesiątej rocznicy.
„To zegarek mojego męża” – powiedziałam cicho.
Claire zamarła.
„David” – powiedziałem, a jej twarz powiedziała mi, że już doskonale wie, kim jestem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
