“Proszę pani.”
Kobieta spojrzała w górę.
“Tak?”
Obsługa wyciągnęła serwetkę.
“Ktoś poprosił mnie, żebym ci to dał.”
Kobieta zmarszczyła brwi.
“Kto?”
„Obawiam się, że nie mogę powiedzieć.”
Zaciekawiona, rozłożyła ją.
Na serwetce widniały trzy wyraźne linie.
“Proszę, przestań komentować dziecko siedzące obok ciebie.”
„Załoga jest świadoma sytuacji”.
„Dalsze skargi nie będą tolerowane”.
Jej wyraz twarzy stwardniał.
Spojrzała na stewardesę.
“To jest śmieszne.”
Złożyła serwetkę i położyła ją na stoliku.
Rozbawiona pokręciła głową, po czym mruknęła na tyle głośno, żebyśmy mogli ją usłyszeć: „Ludzi teraz obraża wszystko”.
Spojrzałem na Allison.
Nie ruszyła się.
Jej wzrok był utkwiony w oknie.
Nieotwarty sok jabłkowy nadal znajdował się w kieszeni fotela przed nią.
Przyłapałem się na tym, że życzę sobie, aby reszta lotu przebiegła bez żadnych zdarzeń.
Nie było.
Minęło kilka minut.
Kobieta ponownie wzięła do ręki czasopismo.
Spojrzała kątem oka na Allison.
“Nie tknąłeś swojego soku.”
Allison nie odpowiedziała.
Kobieta spojrzała na mnie przez przejście.
„Myślałem, że to ma uratować jej życie”.
Zignorowałem ją.
Allison spojrzała na słuchawkę przyczepioną do paska.
Następnie jej wzrok powędrował w stronę małego czujnika umieszczonego z tyłu jej ramienia.
Natychmiast rozpoznałem ten wyraz twarzy.
Sprawdziła ekran swojego telefonu.
Z jej twarzy odpłynęła krew.
“Mama.”
Jej głos był spokojny.
Zbyt spokojnie.
To przeraziło mnie bardziej, niż jakakolwiek panika.
Już wstałem z miejsca.
„Co tu jest napisane?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
