Brzęczyk.
Brzęczyk.
Brzęczyk.
Kilku pasażerów spojrzało w górę.
Kobieta wzdrygnęła się.
“Co to do cholery jest?”
„Mój glukometr” – powiedziała cicho Allison.
Sięgnąłem po sok jabłkowy.
“Drink.”
Wyciągnęła słomkę i wzięła długi łyk.
„Dobrze. Pij dalej.”
Stewardesa podbiegła, zanim zdążyłem skończyć mówić.
Uklękła obok Allison.
Cześć, Allison.
Jej głos był spokojny.
„Pod jakim numerem teraz jesteś?”
Allison sprawdziła ponownie.
“Siedemdziesiąt sześć.”
“Dobra.”
Obsługa się uśmiechnęła.
„Robisz dokładnie to, co powinieneś.”
Spojrzała na mnie.
“Czy czegoś jeszcze potrzebujesz?”
“Myślę, że wszystko jest w porządku.”
Kobieta wpatrywała się w kartonik z sokiem.
Następnie na monitor.
A potem z powrotem do Allison.
Jej czoło się zmarszczyło.
“Czekać.”
Spojrzała na mnie.
“Dajesz jej cukier…”
Ponownie spojrzała na monitor.
“Nie rozumiem.”
Stewardesa skinęła głową.
„Ona leczy niski poziom cukru we krwi”.
“Ale…”
Obsługa kontynuowała łagodnie.
„Cukrzyca typu 1 oznacza, że jej organizm nie potrafi regulować insuliny w taki sposób, jak twój”.
Skinęła głową w stronę soku.
„Szybko działający cukier podnosi poziom glukozy we krwi, zanim stanie się to niebezpieczne”.
Spojrzenie kobiety ponownie powędrowało w stronę Allison.
“Więc…”
Wzrok kobiety powędrował w stronę pustego kartonu po soku.
Następnie do monitora Allison.
A teraz wróćmy do mnie.
“Sok…”
Stewardesa skinęła głową.
„To jest leczenie.”
W sali zapadła cisza.
Kobieta powoli spojrzała na swoje kolana.
Allison skończyła karton.
Czekaliśmy.
Następne kilka minut zawsze wydawało mi się dłuższe, niż były w rzeczywistości.
Ścisnąłem jej dłoń.
“Jak się czujesz?”
“Trochę niepewny.”
“Ja wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
