Zamiast tego spojrzałem na jej plecak, a potem na uczniów wokół nas.
“W porządku.”
Potem się zatrzymała.
Claire przyglądała się mojej twarzy.
“Naprawdę?”
“Próbuję.”
To wywołało na jej twarzy cień uśmiechu.
Sięgnąłem po telefon, prawie przypominając jej, żeby do mnie napisała, ale powstrzymałem się.
“Naprawdę?”
“Jeśli mnie potrzebujesz, jestem blisko.”
Wiem, mamo. Dam sobie radę.
Skinąłem głową.
Potem pozwoliłem jej odejść, nie śledząc mnie.
Było trudniej niż się spodziewałem.
Ale tym razem, aby chronić Claire, trzeba było jej zaufać na tyle, by pójść.
“Jeśli mnie potrzebujesz, jestem blisko.”
***
Tego samego dnia wróciłem z dokumentami, które zapomniałem podpisać.
Pani Evans spotkała mnie w pobliżu kawiarni.
Przez drzwi zobaczyłem Claire siedzącą z kilkoma kolegami z klasy.
Chłopiec przechodzący obok ich stolika sięgnął po plecak Claire.
„Zostaw to” – powiedział Rocky.
Wróciłem z dokumentami.
Chłopiec tak zrobił. Rocky wrócił do swojego lunchu, jakby nic się nie stało.
Rocky ukradł jedną z jej frytek.
“Oddaj to.”
„To tylko jedna frytka.”
“Zdobądź swój własny.”
Claire uderzyła go w dłoń.
„To tylko jedna frytka.”
Narybek spadł.
Ona się na to gapiła.
“Dotknąłeś tego.”
“Właśnie mnie uderzyłeś.”
„Czyny mają konsekwencje”.
Oni się śmiali.
Moje stopy zaczęły się poruszać.
“Właśnie mnie uderzyłeś.”
Pani Evans spojrzała na mnie.
“Wchodzisz?”
Zatrzymałem się.
Claire się nie kurczyła.
Ona na mnie nie czekała.
Radziła sobie ze swoim życiem.
“Wchodzisz?”
“NIE.”
Odwróciłem się.
Gdy byłam w połowie korytarza, mój telefon zawibrował.
Klara.
“Widziałem cię.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
