„Ira, nie rób z tego cyrku” – powiedział spokojniej. „Mówiłem ogólnie”.
„Nie, to nieprawda. Patrzyłeś prosto na mnie”.
To była prawda.
Zanim Oleg złożył tę wielką deklarację, celowo opisał żonę od stóp do głów, od szlafroka po bose stopy. Irina tymczasowo pracowała z domu, więc w ostatnich tygodniach zaczął przedstawiać jej pracę tak, jakby polegała jedynie na wygodnym siedzeniu przed komputerem. Brzmiało to szczególnie przekonująco dla jego rodziny. Mógł udawać, że wspiera żonę, podczas gdy ona leniwie zajmuje się czymś błahym.
„Zawsze bierzesz wszystko zbyt dosłownie” – wtrąciła Ludmiła Wiktorowna. „Oleg miał na myśli, że każdy dorosły powinien wnieść coś pożytecznego”.
„W tym przypadku wybrał zły przykład” – odparła Irina.
„Szukam pracy” – powiedział zirytowany mąż. „I nie byle jakiej pracy. Potrzebuję stanowiska, które odpowiada mojemu doświadczeniu”.
„Odrzuciłaś cztery oferty”.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
„Nie przy wszystkich”.
„Dlaczego nie? Zaczęłaś przy wszystkich”. Inga
odłożyła widelec obok talerza.
„Może mogłabyś odłożyć tę rozmowę? Jesteśmy tu jako goście”.
Irina odwróciła się do niej.
„Przychodzisz tu prawie w każdą sobotę. Na pewno poradzisz sobie z przynajmniej jedną rozmową”.
Jej bratowa otworzyła usta, ale nic nie powiedziała.
Rok wcześniej Irina nigdy by się tak nie odezwała. Starałaby się załagodzić sytuację, żeby nie zepsuć wieczoru. Potem sprzątnęłaby ze stołu, posprzątała, odprowadziła gości, a potem, gdy zapadła noc, wytłumaczyłaby mężowi, dlaczego jego słowa ją upokorzyły.
Oleg wysłuchałby tylko połowy, zarzuciłby jej nadwrażliwość i przypomniał, że rodzinę zawsze należy ciepło witać.
Ale w ciągu ostatniego roku Irina dokonała kilku nieprzyjemnych odkryć.
Po pierwsze, wdzięczność krewnych Olega nie zależała od jej wysiłków. Im więcej ich wkładała, tym szybciej jej wysiłki stawały się obowiązkiem.
Drugie odkrycie było jeszcze prostsze: jej mąż doskonale wiedział, kto płaci za ich życie. Po prostu nie chciał, żeby inni się o tym dowiedzieli.
Po redukcji etatów w dziale, w którym pracował Oleg, obiecał wziąć dwa tygodnie wolnego, a potem poszukać nowej posady. Irina nie protestowała. Utrata pracy zraniła jego dumę i uznała, że rozsądnym rozwiązaniem będzie danie mu czasu na dojście do siebie.
Dwa tygodnie zamieniły się w miesiące.
Oleg przeglądał oferty pracy, ale niechętnie zgadzał się na rozmowy kwalifikacyjne. W jednej firmie nie odpowiadały mu godziny pracy. W innej odmawiał wzięcia na siebie jakiejkolwiek odpowiedzialności. W trzeciej nie podobał mu się pomysł dzielenia biura z trzema innymi osobami. W czwartej odmówił, ponieważ nie chciał od razu rozpocząć pracy na stanowisku kierowniczym.
W domu natomiast nie brał prawie żadnej odpowiedzialności za nic.
Załadował zmywarkę dopiero po przypomnieniu. Irina zamówiła zakupy. Zajmowała się też rachunkami. Oleg mógł spędzić dzień czytając recenzje samochodów, a wieczorem pytać, dlaczego w lodówce nie ma szynki, która by mu smakowała.
W weekendy stawał się szczególnie energiczny.
W każdy piątek Ludmiła Wiktorowna dzwoniła, aby poinformować, kto przyjedzie w sobotę. Oficjalnie pytała, czy to pasuje. W rzeczywistości po prostu wymieniała gości i ich preferencje.
Oleg nigdy nie sugerował odwołania spotkania ani przeniesienia go do domu rodziców. Wręcz przeciwnie, cenił sobie te rodzinne posiłki. Tutaj stał się panem domu, hojnym synem i oddanym starszym bratem. Irina przyniosła jedzenie, podczas gdy on przyjmował podziękowania.
Tym razem przygotowała coś więcej niż tylko obiad.
Tego ranka, po tym, jak Oleg pojechał odebrać ojca, Irina otworzyła rodzinne konto bankowe, które założyła na wspólne wydatki i pobrała historię transakcji. Następnie wprowadziła wyciągi z kredytu hipotecznego, rachunków, zamówień spożywczych i wydatków domowych.
Nie zrobiła tego, przewidując kłótnię. Dzień wcześniej po prostu odkryła, że Oleg bez ostrzeżenia użył ich wspólnej karty, żeby kupić zestaw mebli ogrodowych do wiejskiego domu swoich rodziców.
Irina natychmiast anulowała zakup w sklepie. Pieniądze nie zostały jeszcze w pełni pobrane, ale decyzja męża była dla niej decydującym czynnikiem.
Teraz jego oświadczenie przy stole tylko potwierdziło, że jest za późno na negocjacje.
Wyjęła telefon, otworzyła aplikację bankową i położyła ją przed mężem.
„Oto wszystkie wpłaty i wydatki z naszego wspólnego konta z ostatnich kilku miesięcy” – powiedziała Irina. „Twoja rodzina jest dorosła. Będą mogli sami decydować”.
Oleg nawet nie spojrzał na ekran.
„Odłóż telefon”.
„Dlaczego? Chciałeś ustalić zasady. Zasady wymagają przejrzystości”.
„Nie pozwolę, żeby moje sprawy były omawiane przy stole”.
„Ale pozwoliłeś, żeby moje były omawiane”.
Boris Stiepanowicz otarł usta serwetką i ciężko odchylił się na krześle.
„O co się kłócicie? Oleg wkrótce znajdzie pracę. Człowiek nie jest bezrobotny wiecznie”.
„To zależy od tego, czy szuka pracy, czy takiego stanowiska, gdzie od razu dostanie prywatne biuro i prawo niczego nie udowadniać” – odparła Irina.
Oleg gwałtownie odwrócił się do niej.
„Uważasz mnie za nicponia?”
„Patrzę na fakty. Ty nie pracujesz. Nie dbasz o dom. Ale wydajesz moje pieniądze i upokarzasz mnie przed ludźmi, których karmię”.
Nikita przestał jeść. Artem powoli odsunął rękę od talerza. Żaden z młodych mężczyzn nie wyglądał na głupca; po prostu wydawali się bardzo nieswojo uwikłani w rodzinny konflikt, który ich nie dotyczył. Wiedzieli, że przychodzą zbyt często, ale przyzwyczaili się traktować to jako decyzję dorosłych.
Inga pierwsza zareagowała.
„Irina, nikt cię nie zmusza do gotowania. Moglibyśmy zamówić jedzenie”.
„Świetny pomysł. Następnym razem możesz zamówić i zapłacić”.
„Jesteśmy gośćmi”.
„Goście otrzymują zaproszenie. Dostajesz wiadomość od Ludmiły Wiktorownej, że wszyscy spotkają się tutaj w sobotę”.
Teściowa wzruszyła ramionami.
„Oleg sam nas zaprasza”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
