Moja mama i Ashley spały na kanapie.
Pudełka po pizzy.
Butelki po napojach gazowanych.
Torebki z chipsami.
Dowód pocieszenia.
Relaksu.
Osób, które ewidentnie nie spędziły czterech dni opiekując się wracającą do zdrowia matką i noworodkiem.
Mama siedziała prosto.
„Ethan?”
Zignorowałem ją.
„Gdzie jest Emily?”
„W sypialni.”
Potem usłyszałem płacz Noego.
Słaby, ułamany dźwięk.
Pobiegłem.
Drzwi sypialni się otworzyły.
I cały mój świat się zatrzymał.
Emily leżała nieruchomo na łóżku.
Jej ciało było pokryte potem.
Jej twarz była szara.
Jedno ramię zwisało z boku materaca.
Obok niej był Noe.
Czerwona twarz.
Płonący z gorączką.
Owinięty w brudny koc.
Jego usta były suche.
Jego maleńkie ciało prawie się nie poruszało.
Przez jedną przerażającą sekundę myślałem, że nie żyją.
„Emily!”
Nic.
Potrząsnąłem ją za ramię.
Brak odpowiedzi.
Ogarnęła mnie panika.
Odebrałem Noaha.
Jego skóra była gorąca.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
