— Nie.
— Przeproszę go.
— Już powinieneś.
— Zrobię to.
— Bez tłumaczenia.
— Dobrze.
— Bez „chciałem chronić mamę”.
— Dobrze.
— Bez „bałem się”.
Spojrzał na mnie.
— Dobrze.
Fałszywe rozwiązanie, które jeszcze tydzień wcześniej siedziało mi w głowie, zniknęło.
Przez chwilę naprawdę rozważałam coś takiego:
Agata była podczas naszej separacji.
Hania nie powstała ze zdrady w szczęśliwym małżeństwie.
Paweł zachował się tchórzliwie, ale był obecnym ojcem.
Może można to przepracować.
Może terapia.
Może osobne mieszkanie na kilka miesięcy.
Może.
Po wiadomościach do Kuby zrozumiałam, że problem nie wydarzył się osiem lat wcześniej.
Trwał.
Każdego dnia.
Paweł nie tylko ukrywał prawdę.
Zarządzał ludźmi wokół niej.
Matką.
Agatą.
Kubą.
Hanią.
Mną.
Każdy dostawał kawałek informacji i instrukcję, co ma zrobić, żeby całość się nie rozsypała.
Nie chciałam już być elementem tego systemu.
Poprosiłam o spotkanie z Ireną.
Sama.
Nie u niej.
W kawiarni.
Przyszła elegancka jak zawsze.
Beżowy płaszcz.
Perły.
— Paweł wie, że się spotykamy?
— Nie pytałam.
Skrzywiła się.
— Powinnaś.
— Właśnie próbuję przestać żyć według tej zasady.
Usiadła.
— Czego chcesz?
— Prawdy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
