Załamał mu się głos.
„Nie chciałem, żebyś usłyszała tamtą rozmowę.”
„I właśnie na tym polega problem, Daniel.”
Sięgnęłam po płaszcz.
„Żałujesz, że ją usłyszałam. A ja potrzebowałam, żebyś żałował, że w ogóle ją odbyłeś.”
Spuścił głowę.
Po raz pierwszy tego tygodnia Laura nie miała nic do powiedzenia.
Rebecca pomogła mi założyć płaszcz.
Daniel nagle zrobił krok w stronę mojego wózka.
„Mamo, poczekaj.”
Spojrzałam na niego.
Miał łzy w oczach.
„Naprawdę byłem aż tak okropny?”
Patrzyłam na chłopca, którego kiedyś tuliłam podczas gorączki, pocieszałam po złamanym sercu, zdartych kolanach i nieprzespanych nocach.
„Nie” — powiedziałam cicho. „Po prostu o czymś zapomniałeś.”
„O czym?”
„O tym, że to, iż nie mogę chodzić, nie oznacza, że nie mogę myśleć.”
Zakrył twarz dłońmi.
Czułam pieczenie łez pod powiekami, ale nie pozwoliłam im popłynąć.
Wtedy Laura zadała pytanie, które ostatecznie zniszczyło resztki współczucia, jakie jeszcze dla niej miałam.
„Czyli… dostaniemy coś, kiedy umrzesz?”
Daniel odwrócił się do niej z niedowierzaniem.
Rebecca zamarła.
Po prostu patrzyłam na Laurę.
Potem się zaśmiałam.
Nie głośno.
Nie okrutnie.
Tylko odrobinę.
„Chyba powinniście zacząć szukać mieszkania.”
Rebecca popchnęła mój wózek w stronę drzwi wejściowych.
Zanim wyszłam, odwróciłam się jeszcze raz.
Daniel stał sam w salonie.
Laura już wściekła pobiegła na górę.
„Kocham cię” — powiedziałam.
Spojrzał na mnie.
„Ja ciebie też kocham, mamo.”
„Wiem. Ale miłość bez szacunku zamienia się w coś bardzo brzydkiego.”
Potem wyszłam.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
