„Postanowiliśmy, że dla Vanessy łatwiej będzie je przyprowadzić.”
Spojrzałem na nią.
„Zdecydowałeś tak po tym, jak kazałeś mi zatrudnić opiekunkę dla Noaha?”
„Danielu—”
„Dzwoniłem do ciebie wczoraj wieczorem.”
Tata odłożył nóż do rzeźbienia.
„Nie róbmy z tego całej afery”.
Spojrzałem na niego.
„Całość?”
Vanessa przerwała.
„Spokojnie. Moja opiekunka odwołała spotkanie. Czego się po mnie spodziewałeś?”
„Mogłeś do mnie zadzwonić.”
Mama wzruszyła ramionami.
„Uważaliśmy, że to nie ma znaczenia”.
To bolało bardziej niż się spodziewałem.
„Nie uważałeś, że ma znaczenie, że zapłaciłem komuś za opiekę nad moim synem, bo wyraźnie powiedziałeś mi, że dzieci nie są zapraszane?”
„Mówisz to brzydko.”
„Po prostu opisuję, co się wydarzyło”.
Właśnie w tym momencie jeden z synów Vanessy uderzył w krzesło w jadalni i niemal przewrócił szklankę.
Mama uśmiechnęła się do niego słodko.
„Uważaj, kochanie.”
Zaśmiałem się.
Mama zmarszczyła brwi.
“Co?”
„Chciałeś zjeść spokojną kolację.”
Jej twarz poczerwieniała.
„Dzieci Vanessy wiedzą, jak się zachowywać.”
Spojrzałem na nią.
„Co właśnie powiedziałeś?”
„Jej dzieci są grzeczne”.
Za mną rozległ się kolejny trzask.
Potem krzykliwy śmiech.
„Nie możesz mówić poważnie.”
„Noah jest cudownym chłopcem” – powiedziała mama – „ale potrafi być… bardzo… mądry”.
„Ma osiem lat.”
„Przerywa. Podnieca się.”
„A dzieci Vanessy nie?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
