Nie byłam zaproszona.
Oleg całkowicie przestał się ze mną kontaktować.
Ani razu przez te dwa tygodnie.
Jakby wycena kotła była ostatnim powodem, dla którego musiałby do mnie pisać.
Wciąż czekałam, aż mama zadzwoni sama – choćby po to, żeby omówić moją sytuację, pokłócić się lub zaproponować alternatywę.
Ale telefon milczał drugi tydzień z rzędu.
I od razu zrozumiałem:
cisza też była odpowiedzią.
Po prostu bezsłowną odpowiedzią.
Kiedyś sam o mało do niego nie zadzwoniłem.
Mój palec zawisł nad jej numerem przez jakieś trzy sekundy.
Potem schowałem telefon z powrotem do kieszeni.
Bo gdybym zadzwonił, oznaczałoby to, że znowu to ja zrobiłem pierwszy krok.
Już raz wyraziłem swoje stanowisko.
Nie zamierzałem powtarzać go dwa razy.
A teraz śpię spokojnie.
Po raz pierwszy od siedmiu lat nie siedzę i nie kalkuluję, ile jeszcze pieniędzy przeleję, bez zadawania pytań.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
