Pierś Daniela uniosła się.

Raz.

Poza tym.

Oczy Aurory rozszerzyły się, jakby właśnie stała się świadkiem cudu.

„On żyje” – wyszeptała.

Nikt nie odpowiedział.

Potem krzyknęła całym sobą.

„Mój syn żyje! Oddycha!”

Brenda zatoczyła się do tyłu, a jej twarz zbladła.

„To nie może się dziać…”

I wszyscy zrozumieli.

To nie był szok.

To było wyznanie.

CZĘŚĆ 2

„Zadzwoń po karetkę!” krzyknęła Doña Aurora, mocno trzymając Daniela. „Nie stój tak i się nie gap!”

Omar, najlepszy przyjaciel Daniela, zareagował pierwszy. Jego ręce trzęsły się, gdy dzwonił pod numer alarmowy.

Brenda próbowała podejść do trumny, ale Aurora powstrzymała ją jednym spojrzeniem.

„Nie dotykaj go.”

„Ona jest emocjonalna” – powiedziała Brenda, próbując odzyskać panowanie nad sobą. „Nie wie, co mówi”.

„Wiem dokładnie, co mówię” – odpowiedziała Aurora. „I wiem, że chciałeś go szybko pochować”.

Prawnik zaczął się pocić.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!