Potem się uśmiechnął.
“Zawsze możesz.”
Kiedy w końcu zdjęto mu szynę, Daniel stał przed lustrem w łazience prawie minutę.
Ostrożnie dotknął swojej twarzy.
Skręcił w lewo.
A potem w prawo.
I uśmiechnął się.
Prawdziwy uśmiech.
Później już nie było żartów.
Żadnej obrazy skierowanej do niego samego, zanim ktoś inny nie zdążył jej wyrazić.
Przytuliłam go od tyłu.
“Widzieć?”
Spojrzał mi w oczy w lustrze.
“Co?”
“Byłeś przystojny już wcześniej.”
Prychnął.
“Znowu to samo.”
Uszczypnąłem go w ramię.
“Mówię poważnie.”
“Ja wiem.”
Ale nawet wtedy nie byłem pewien, czy mi uwierzył.
Na początku zmiana była przyjemna.
Daniel zrobił zdjęcia nie sprawdzając ich od razu.
Kupiłem dwie ładniejsze koszule.
Zacząłem układać mu włosy, zanim wyszliśmy.
Kupił nawet nowe perfumy.
To mnie rozdrażniło.
„Kogo próbujesz zaimponować?”
Daniel się roześmiał.
„Może moja żona”.
Może.
Pewnej soboty przyłapałem go, jak robił sobie selfie przy oknie.
Prawie zacząłem klaskać.
Pokazał mi środkowy palec i się zaśmiał.
Następnie, jakieś trzy tygodnie później, zainteresował się moimi starymi albumami ze zdjęciami.
Trzymaliśmy je w szafce pod regałem.
Większość z nich to studenci.
Uroczystości ukończenia szkoły.
Urodziny.
Wycieczki samochodowe.
I Adam.
Mój starszy brat był w połowie z nich.
Adam zmarł osiem miesięcy przed tym, jak poznałem Daniela.
Nagły tętniak.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
