Czasami pytałem o ludzi, o których nie myślałem od lat.
Czasami nie mówiąc nic.
Potem dotarł do zdjęcia Adama.
I zatrzymaj się.
Nie dramatycznie.
Jeszcze tylko sekunda.
Kiedyś wskazałem na okropną brązową kurtkę, którą Adam nosił przez prawie rok.
„Kochał tę głupią rzecz.”
Daniel cicho się zaśmiał.
„Tak. To się zgadza.”
Spojrzałem na niego.
„Jakie utwory?”
Zamrugał.
„Kurtka. Wygląda na coś, co spodobałoby się facetowi takiemu jak on.”
Zgodziłem się na to.
A dlaczego nie?
Tydzień później przeglądaliśmy inny album i znalazłem swoje zdjęcie z ukończenia studiów.
Adam stał obok mnie i jedną ręką obejmował mnie za ramiona.
Śmiałem się.
Patrzył w kamerę, jakby osobiście zorganizował mi studia.
Daniel wpatrywał się w to.
Na tyle długo, że to zauważyłem.
„To był jego ulubiony” – powiedziałem.
Kciuk Daniela przesunął się po plastikowej osłonce.
“Dlaczego?”
„Powiedział, że to dowód, że potrafię coś skończyć bez konieczności dzwonienia do niego co 48 godzin”.
Daniel się uśmiechnął.
Potem zapadła cisza.
Myślałam, że zachowuje się z szacunkiem.
Myliłem się.
W następną sobotę zniknął na prawie trzy godziny.
Powiedział, że musi coś załatwić.
Nie kwestionowałem tego.
Nie wtedy.
Ale kiedy w końcu wrócił do domu, nie wspominając gdzie był, przypomniał mi się mój głupi żart.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
