„Wchodził do pomieszczeń, jakby tam był. Ludzie słuchali, kiedy mówił. Kobiety zwracały na niego uwagę. Nie dbał o to, co ktokolwiek myśli o jego twarzy”.
“A ty myślałeś, że tego właśnie chcę.”
“Kochałaś go.”
„Był moim bratem”.
“Ja wiem.”
“Czy ty?”
Zakrył twarz.
Potem powiedział mi, dokąd poszedł tego popołudnia.
Znalazł w sieci jednego ze starych współpracowników Adama.
Marek.
Ten sam facet, który zażartował, że Daniel się ze mną spotyka.
Po znalezieniu zdjęcia Daniel skontaktował się z nim.
Musiał się dowiedzieć, czy Adam naprawdę tak myślał.
Czy mój brat rzeczywiście uważał, że ktoś taki jak Daniel nie jest wystarczająco dobry dla jego siostry.
Moja pierwsza myśl była śmieszna.
„Spotkałeś nieznajomego z powodu czegoś, co mój zmarły brat powiedział ponad dekadę temu?”
“Tak.”
„Po tym, jak oddałem pieniądze na samochód, bo powiedziałeś mi, że chodzi o liceum?”
„Chodziło o liceum”.
Spojrzał w górę.
„Ta część była prawdą”.
„Ale nie wszystko.”
“NIE.”
Jego głos stał się cichszy.
„Powinienem był ci to powiedzieć, zanim pozwoliłem ci za to zapłacić”.
Oczy mnie piekły.
„Co powiedział Marcus?”
Daniel sięgnął do szuflady komody.
Tym razem wyciągnął telefon.
„Na początku pamiętał żart.”
Nic nie powiedziałem.
„Potem przypomniało mu się coś jeszcze.”
Marcus przeszukał stary wątek wiadomości.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
