— Przepraszam.
— Wiem, że ci przykro, Carl. Ale żal nie wychowuje dziecka. Listy nie zastępują urodzin. A karanie samego siebie nie sprawi, że trzynaście lat zniknie.
Spuścił głowę.
— Czego ode mnie chcesz?
— Na razie niczego.
— Lily sama zdecyduje, czego od ciebie chce.
— A ty?
— Nadal decyduję, czy mężczyzna, który trzynaście lat temu mnie zostawił, jest kimś, kogo chcę jeszcze znać.
Tego wieczoru dałam Lily numer Carla.
— Spotkałaś się z nim?
Jej oczy się rozszerzyły.
— Co?
— Potrzebowałam odpowiedzi, zanim ci go dam.
— Dał ci je?
— Niektóre.
— I co teraz?
— Teraz to twój wybór.
Spojrzała na numer, ale nie wzięła kartki.
Zamiast tego poprosiła, żebym poszła z nią na górę.
W pokoju, który wciąż nazywałyśmy pokojem gościnnym, ściany nadal były pomalowane na liliowy kolor Emily.
Lily usiadła na łóżku.
— Jest mi go żal.
Usiadłam obok niej.
— Ale nie wiem, czy potrafię przejść nad tym do porządku. Emily umarła. A potem tata odszedł.
Spojrzała na mnie.
— Nie rozumiem, jak można stracić jedną córkę, a potem zdecydować się stracić drugą.
Nie było na to łagodnej odpowiedzi, więc jej nie wymyśliłam.
— Być może nigdy tego nie zrozumiesz.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
