Mąż przekręcił mój posiniaczony nadgarstek i wcisnął mi papiery transferowe. „Podpisz, bo dziś w nocy będzie gorzej” – syknął. Udałam, że drżę, podpisałam się tylko imieniem, a potem po cichu zadzwoniłam do brata. „Zmusza mnie, żebym oddała wszystko”. Dziesięć minut później czarne samochody otoczyły dom. Mój brat, najgroźniejszy boss mafii w mieście, wszedł uśmiechnięty. Do świtu mój mąż stracił firmę, rezydencję i wolność.

Uśmiech Luki zniknął. „Pomyliłeś dobroć mojej siostry z zależnością. Przyszedłem, bo zawołała – a nie dlatego, że potrzebowała, żebym myślał za nią”.

Policja weszła. Martin zaczął się targować, zanim kajdanki się zamknęły, oferując hasła, numery kont zagranicznych i nazwisko pracownika ds. zaopatrzenia. Celeste oddała moją biżuterię i przekazała wiadomości, z których wynikało, że Adrian obiecał jej moje stanowisko po tym, jak mnie zamknął.

Wściekłość Adriana w końcu przerodziła się w panikę.

„Eleno, kochałem cię.”

„Nie” – powiedziałem. „Podobał ci się dostęp”.

Ruszył w moją stronę, ale funkcjonariusze złapali go za ręce. Prowadząc go przez hol, odwrócił się i krzyknął: „Nic wam nie będzie beze mnie!”.

Stałem pod żyrandolem, posiniaczony, ale wyprostowany.

„Przyjrzyj się uważnie” – odpowiedziałem. „Wszystko tutaj cię przetrwało”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!