Mężczyzna, który oddał mi nerkę, oświadczył się miesiąc później, twierdząc, że jest śmiertelnie chory i nie chce przejść sam

“tak.”

Ta odpowiedź bolała jeszcze bardziej.

“Więc twoja córka wiedziała, że istnieję, ale ja nie wiedziałem, że ona istnieje?”

Nathan pocierał twarz.

“Ona wie o przeszczepie. Ona wie, że byliśmy razem. Odmówiła spotkania z tobą.”

“Dlaczego?”

“Ona myśli, że ją zastąpiłeś.”

Wpatrywałem się w niego.

“Czy ja?”

“Nie.”

“To dlaczego ją ukryłeś?”

Za każdym razem, gdy Nathan o mnie wspominał, Sophie się denerwowała. Potem postawiono mu diagnozę raka. Nathan ciągle przekonywał samego siebie, że w końcu nadejdzie lepszy moment, żeby nas przedstawić.

Nigdy nie było.

Potem przyznał się do czegoś gorszego.

“Pomyślałem, że gdybyśmy byli małżeństwem, Sophie mogłaby zrozumieć, że nie jesteś tymczasowy.”

Odszedłem od niego.

“Wykorzystałeś nasze małżeństwo, żeby rozwiązać problem ze swoją córką?”

“Nie. Poślubiłam cię, bo cię kocham.”

“Ale myślałeś też, że ślub zmusi ją do zaakceptowania sytuacji.”

Nathan nie odpowiedział.

Ta cisza wystarczyła.

Przeszedłem przez boczne drzwi, gdy nasi goście jeszcze pili szampana. Nathan poszedł za mną na parking.

“Proszę, nie odchodź w ten sposób.”

Odwróciłem się.

“Zostań tutaj.”

“Co?”

“Tym razem nie decyduj, co będzie dalej.”

Zatrzymał się.

“Podaj mi adres babci Sophie.”

Jego twarz się zacisnęła.

“Ona nie jest gotowa, żeby cię poznać.”

“Podjąłeś już wystarczająco dużo decyzji dla wszystkich innych.”

“Ona może cię nienawidzić.”

“Wtedy ona może o tym zdecydować. Nie ty.”

W końcu Nathan podał mi adres.

Dwadzieścia minut później, wciąż ubrana w suknię ślubną, zapukałam do drzwi nieznajomego.

Odpowiedziała starsza kobieta.

“Ty pewnie jesteś Claire.”

“Czy Sophie jest tutaj?”

“Ona nie chce z tobą rozmawiać.”