Tego popołudnia Robert zadzwonił z krzykiem.
„Ty stara, nędzna wiedźmo.”
Odsunąłem telefon od ucha. „Robert, powinieneś zachować głos na rozprawę sądową”.
„Myślisz, że fortepian ma znaczenie?”
„Nie” – powiedziałem. „Myślę, że papierkowa robota ma znaczenie”.
Zapadła cisza.
Po raz pierwszy to usłyszał.
W moim głosie nie słychać strachu.
Pewność.
Marla chwyciła telefon. „Posłuchaj, Evelyn. Ośmieszasz się. Robert ma prawdziwych prawników. Prawdziwe pieniądze. Prawdziwe wpływy”.
Spojrzałem przez okno na róże, które posadziłem czterdzieści lat wcześniej.
„Marla” – zapytałem – „czy powiedział ci, skąd wzięły się te pieniądze?”
Zaśmiała się. „Od niego”.
„Och, kochanie” – powiedziałam cicho. „To będzie bardzo kosztowne nieporozumienie”.
Część 3
Sala sądowa była pełna w poranek, kiedy wszystko się zmieniło.
Robert przybył w szytym na miarę szarym garniturze z Marlą u boku. Miała na sobie biel, jakby brała udział w ceremonii zwycięstwa. Za nimi siedziało dwóch dyrektorów Richardson Holdings, trzech reporterów i najstarszy przyjaciel Roberta z pola golfowego, który przyszedł zobaczyć, jak się upokarzam.
Wszedłem z Margaret.
Żadnego wózka inwalidzkiego. Żadnej pielęgniarki. Żadnego drżących rąk.
Tylko granatowa sukienka, perłowe kolczyki i teczka na tyle gruba, że może zniszczyć mężczyznę.
Robert uśmiechnął się, gdy mnie zobaczył. „Wyglądasz na zmęczoną”.
Uśmiechnęłam się. „Wyglądasz na pewnego siebie”.
Sędzia zaczął od ujawnienia informacji finansowych.
Adwokat Roberta stanął pierwszy, gładki i elegancki. Opisał Roberta jako „jedynego architekta rodzinnego biznesu”, a mnie jako „osobę wrażliwą na problemy zdrowotne, uzależnioną emocjonalnie i niezaangażowaną finansowo”.
Margaret napisała jedno słowo w swoim notesie.
Uroczy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
