Nie musimy już udawać, że ją lubimy.
Mark opadł na krzesło.
„Claire, posłuchaj…”
„Słucham od sześciu lat.”
Diane krzyknęła przez telefon: „Mark, napraw to!”
Raz się zaśmiałem.
To przestraszyło ich bardziej, niż krzyk.
„Nie ma nic do naprawienia.”
Podałem Markowi kolejny dokument.
Wpatrywał się w to.
„Co to jest?”
„Zawiadomienie od mojego prawnika. Twoja matka nie spłaciła prywatnej pożyczki, którą moja firma udzieliła dwa lata temu.”
Głos Diane się załamał.
„Jakie powiadomienie?”
„Pożyczka zabezpieczona nieruchomością na wynajem.”
„Nie zrobiłbyś tego.”
„Byłeś jedenaście miesięcy spóźniony, zanim podano ci kolację z krabem.”
Oparłem się.
„Okazywałem ci łaskę, bo byłeś częścią rodziny”.
Mój głos stał się stwardniały.
„Potem podałeś mi pusty talerz i oznajmiłeś, że twoje fundusze na moją rzecz się wyczerpały.”
Nikt się nie odezwał.
„Więc w końcu zaakceptowałem twoje warunki.”
Mark wstał.
„Zamierzasz zabrać własność mamy na kolację?”
„Nie. Twoja matka może stracić zabezpieczenie, ponieważ przez jedenaście miesięcy łamała umowę prawną. Kolacja jedynie przekonała mnie, żebym przestał ratować ją przed konsekwencjami”.
Diane zaczęła płakać.
Teraz to już tylko prawdziwe łzy.
„Zostanę bezdomny!”
„Twoja nieruchomość wynajmowana nie jest Twoim domem”.
To szybko zakończyło występ.
Następnie zwróciłem się do Marka.
„I powinieneś się spakować.”
Jego oczy się rozszerzyły.
“Co?”
„Dziś rano spotkałem się z prawnikiem specjalizującym się w sprawach rozwodowych”.
„Claire…”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
